We zien Jones hier optreden tijdens Strictly Come Dancing 2008 (Een soort Dancing with the stars) Let vooral op de danseres links (Supermodel Jodie Kidd) en zie hoe ze een val maakt maar dit prachtig weet te camoufleren.
Als ik zijn Hollandse kloon Lee Towers zie dan schud ik meewaardig mijn hoofd. Die man met zijn vergulde microfoon kan echt niet meer. Vreemd, want kostneigingen heb ik niet bij de meester zelf: Tom Jones. Ook Jones is op een leeftijd gekomen waarop een ander allang geniet van zijn pensioen. Dat is hem ook wel aan te zien. Maar zijn stem is nog altijd alsof de tijd heeft stilgestaan. Zijn nieuwste hit “If He Should Ever Leave You” roept herinneringen op aan It’s Not Unusual (1965) één van zijn grootste successen.
Tom Jones staat nog regelmatig op het podium van de grote casino’s in Las Vegas. Ik had ooit het genoegen om hem te ontmoeten. We spraken maar een paar minuten. Wat me trof was zijn innemendheid. Ook Towers heb ik in zijn gloriejaren gekend. Die man bleef toch altijd de hijskranenmonteur in een net pak. Jones had en heeft een totaal andere uitstraling. Zijn imago als ladykiller werd nog eens bevestigd toen tijdens zijn optreden in het Taj Mahal hotel (USA) een wulpse dame uit het publiek het toneel beklom.
Het is andersom hoor Ko. ‘Dancing with the stars’ is een soort ‘Strictly come dancing’, de moeder van alle dansshows. Gepresenteerd door Bruce Forsyth de man is 81. Zowel zijn show als Bruce zijn een instituut in de UK.
Tom is geweldig, maar ‘de Voice’ is en blijft natuurlijk Frank Sinatra. Ik moet je eerlijk zeggen dat ik Towers nooit als de Nederlandse equivalent van Tom Jones heb gezien. Daar is Towers te braaf voor. Hij ging wat mij betreft meer naar de kant van Sinatra.
Deze nieuwe hit voor Jones is het vervolg op zijn vorige hits die hij de laatste tien jaar nog scoorde en er lijkt maar geen einde aan te komen. Ik hoor hem graag zingen, maar dit nummer roept bij mijn geen herinneringen op aan “It’s not…”
René, Ik maakte de vergelijking met de Nederlandse show. De stem van Lee en zijn performance komt toch het meest in de buurt van die van Tom Jones hoewel het repertoire van Lee Towers inderdaad meer de kant van Sinatra op gaat. De melodielijn van de nieuwste hit van Tom doet mij denken aan It’s not .
Tom Jones is Wales, steenkolenmijnen, working men’s clubs, rauw, lager en ale. In 1960 zag ik hem nog optreden tussen de mijnwerkers in Cardiff. Werd helemaal leip geslagen door die gasten. Lag buiten op straat en de Welsh regen liep in m’n ogen, neus en mond. Kwam weer bij. Alright luv?, vroeg een oud vrouwtje dat de Great War nog had meegemaakt. Aye. Ik strompelde de working men’s club weer binnen en werd met luid gejuich onthaald. He’s a jolly good fellow, zong Tom Jones me toe. Oh, fuck off, schreeuwde ik tegen Tom Jones. Hij sprong van het biervat af waarop hij aan het optreden was en zijn mijnwerkersvuist plantte zich tussen mijn ogen. De lichtjes gingen even uit. Tom Jones en een paar working class heroes smeten me lachend weer op straat. Those were the days. Bloedend klopte ik het steenkoolgruis van m’n plusfour en regenjas. Ik trok m’n pet over m’n oren want het zeek nu echt van de regen. Ik liep de weg af richting Tryfan waar ik m’n pubtentje uit de Korea-oorlog had opgezet. Hinkend was het die 10 mijl naar Tryfan geen pretje. Ik had niet door dat de working men’s club al om 11 uuur sloot. Achterop kwam een Vauxhall aanrijden. De inzittenden zongen Green, green grass of home. Verdomde Welshmen, met hun heimwee en zangtalent. De auto stopte. Ik keek in het gezicht van Tom Jones, Linda zijn vrouw en zijn band de Senators. Ze brulden van het lachen toen ze mijn kapotgeslagen gezicht zagen. Ik mocht instappen want ze zouden me terugbrengen naar m’n tentje. De working class heroes konden mijn primitieve onderkomen wel waarderen. Zelf woonden ze maar iets beter in hun rijtjeshuisjes bij the pit. Waar het gruis van de steenkool 24 uur per dag op neerdaalde. Baby, it’s cold outside, zongen ze me pestend toe. Terwijl de Vauxhall een scherpe bocht nam gooide Tom Jones me er uit. Ik rolde zo op mijn tentje af. Ik hoorde de boys nog lachen terwijl ze een heuvel opreden. En nu? Tom Jones die met een paar gladde nichten staat te zingen. Vroeger was alles beter.