Na elke ramp lezen we dat er mensen zijn die op wonderbaarlijk wijze ontsnapte aan het “noodlot” omdat ze op het laatste moment besloten een ander vliegtuig, vakantiebestemming of route te nemen dan de planning was. Sommige vertellen over hun voorspellende dromen, andere hebben het over een angstig “voorgevoel” of een verbazende samenloop van omstandigheden. In alle gevallen waren ze geschokt maar ook verbaasd dat juist zij ontkwamen aan een ramp die zoveel slachtoffers had geëist.
Misschien wel het meeste bekende verhaal is dat van Lieneke van de Hoek die akelig nauwkeurig de Bijlmerramp én de vliegramp op Farao voorspelde. Maar ook kleinschaliger komt het voor dat iemand op het nippertje het noodlot wist te ontlopen door intuïtie of voorschouw. Zo ben ik zelf twee keer op een wonderlijke manier aan een ernstige kettingbotsing ontsnapt. In mijn geval werd ik helemaal niet gewaarschuwd maar door een klein automankement een paar minuten opgehouden waardoor ik net de dans ontsprong. Toeval?
Waar het mij deze keer niet om gaat is te horen dat een medium of paragnost je hebt gewaarschuwd. Ik zoek juist mensen die zelden of nooit een paragnost bezoeken of zichzelf paranormaal begaafd vinden. Toch kwamen ze in aanraking met onverklaarbare gebeurtenissen die levensredend zijn geweest. Het hoeft niet alleen over jezelf te gaan. Misschien heb je iemand anders gewaarschuwd en bleek die waarschuwing terecht.
Je verhaal kun je onder deze topic plaatsen. Bij voldoende aanmeldingen kunnen we kijken of er een boek of een tv-programma inzit. Maar de eerste opzet is een discussie op mijn weblog over dit onderwerp.
Een heel kleintje dan:
Jaren geleden, met de boot van Italië naar Griekenland. Van de haven was een keuze tussen trein of bus verder naar Athene. Op de boot had ik de treinkaartjes gekocht, opeens een ingeving ze te ruilen voor buskaartjes. Bij aankomst in Athene hoorden we dat die trein uit de rails was gelopen.
Tijdens diezelfde vakantie trein door Joegoslavië naar Oostenrijk. Ook een trein laten gaan en de volgende op het laatste moment helemaal naar voren gelopen. De trein die we hadden laten gaan was uit de rails gelopen hoorden we achteraf. Van de andere overvolle trein waarin wij zaten was de achterste wagon waar we juist uit waren gelopen ook uit de rails en moest worden losgekoppeld voordat we verder konden. Overigens in geen van deze gevallen waren er gewonden.
Ik herinner me geen visioenen of enge beelden, het was een duidelijke overtuiging in al die drie gevallen om die keuzes tge maken.
Eh, in september waarschuwde ik iemand niet naar Mumbai af te reizen eind november……. heeft ze niet gedaan, en we weten waarom. Ik voorzag een hoop vuur en hoorde schoten… Was via email contact.
isabel, had mij idd gewaarschuwd om niet te gaan, omdat ze idd zag dat er bomaanslagen er zouden zijn waar veel toeristen zouden komen. En ik zou voornamelijk in mumbai zijn. ik bedank haar zeker ervoor.
grtjes,
R
Mijn schoonouders waren 40 jaren getrouwd en zouden dit feest op een boot gaan vieren. Ik zag daar helemaal niets in, heb hen gemeld dat ik met mijn kinderen niet aanwezig wilde zijn. Wat mijn man zou doen, dat kon hem ik niet verbieden.
Het feest was heel gezellig tot, de boot werd geramd door een ander schip en tegen de kade opgestuwd. Diverse familieleden hadden verwondingen opgelopen, waarvan diverse directe medische hulp nodig hadden.
Wat was ik blij dat ik mijn intuïtie had gebruikt.
Kan je ook de tijd vertragen door een absurde zekerheid in een uiterst gevaarlijke situatie?
Soms komt dat als ik een dergelijke situatie beschrijf absurd over. Zou ik het werkelijk meegemaakt hebben? Of is het een rationalisatie van een flits waarbij het lot bepaalde dat mijn tijd om te sterven nog niet gekomen was? Ik kan me nog zo goed herinneren dat ik van de steile berg Dent Blanche in de Zwitserse Alpen afdaalde. De top had ik op zak en overmoedig schreeuwde ik tegen mijn tochtgenoot dat we het klimtouw wel in de rugzak konden opbergen. De euforie van de geslaagde beklimming maakte me nonchalant. Dat werd genadeloos afgestraft toen ik struikelde.
Ik wist m’n evenwicht niet te herstellen. En toen leek het of de tijd stil stond. Merkwaardig genoeg leek het of ik over zeeën van tijd beschikte om de situatie te herstellen. In werkelijkheid vloog ik door de lucht, een slachtoffer van de zwaartekracht en zou ik straks te pletter moeten slaan. Maar die gedachte kwam niet bij me op. Ik had juist alles onder controle. “Als ik nu m’n rechterhand in de rotsspleet verklem die komt voorbij vliegen dan ben ik gered.” In die idiote logische gedachte geloofde ik rotsvast. Natuurlijk was mijn snelheid al zo groot dat mijn vingers helemaal geen grip kregen.
Niet in het minst in paniek (en we hebben het over een tijdflits!) probeerde ik m’n linkerhand in een andere voorbij schietende rotsspleet te verklemmen. Uiteraard met hetzelfde mislukte resultaat. Mijn hersenen waren razendsnel en haarscherp alles aan het registreren dat me kon redden. Ik keek naar beneden en zag in snel tempo een sneeuwveld op me afkomen. “Als ik nu probeer keurig op m’n benen te landen en meeveer dan heb ik een kans dat ik het overleef.” Het lichaam voerde die opdracht probleemloos uit. De dikke sneeuw ving de val van zo’n 10 meter hoogte op. Niet in het minst verbaasd dat ik het overleefd had of zelfs geen botbreuken of andere blessures had riep ik alleen maar: “Caramba!”. Een kreet uit een stripboek van Kuifje dat ik eens gelezen had! Geen spoortje angst of opwinding was er verder in mij te bespeuren.
Zonder problemen beklom ik de steile rotswand waarlangs ik naar beneden was gevallen. Ontspannen daalde ik af naar het dal. Ik had werkelijk alles onder controle gehad. Die ervaring van alles onder controle hebben bij een bergsportongeluk is me later nooit meer overkomen. Later in mijn leven gleed ik over een steile ijsgoot reddeloos naar beneden en wist ik zeker dat ik zou sterven. Ik vond het verschrikkelijk en de enige gedachte die bij me opkwam is dat ik niet in die donkere hel van een gletsjerspleet opgeslorpt wou worden. Door stom geluk kwam ik toen wel met gebroken ribben en kneuzingen vlak voor de ijsafgrond tot stilstand.
(ruwe tekst voor een artikel van me, ooit gepubliceerd in Esquire)
Dat vertraging komt inderdaad voor. Ik heb het ooit eens meegemaakt, heel lang geleden, dat ik naar mijn werk liep. Ik hoor ineens boem… knal… aan de overkant, op ca. zeven meter naast me, was er een auto-ongeluk. Het wieldop viel eraf en kwam richting mij toe gerold. Het was net of ik het in een vertraagde film zag en toen het wieldop mij bijna bereikte, deed ik heel kalm een stapje opzij en rolde het ding verder. Toen keek ik op mijn horloge en haastte me in normale geestestoestand verder. Pas op mijn werk aangekomen, realiseerde ik me dat het ding heel snel gerold moest hebben. Kennelijk gebeurt er iets in de hersenen m.b.t. reactie(snelheid), waardoor je anders waarneemt. Bij vallen heb ik ook wel over zulke dingen gelezen.
Die vertraging heb ik ook eens meegemaakt. Als 12 jarige jongen werd ik op de fiets aangereden door een slippende auto op een beijzelde straat. Ik kwam op de straat terecht en zie het rechter voorwiel recht op mijn hoofd afkomen. Ongeveer 10 centimeter van mijn hoofd kwam de auto tot stilstand. Toen, en nog steeds als ik hier aan denk leek het wel minuten te duren tussen dat de auto mij raakte en hij tot stilstand kwam. Maar dat kunnen maar seconden geweest zijn.
Maar om bij het onderwerp te blijven. Op mijn achttiende ging ik ‘s morgens vroeg naar school. Mijn vader was thuis gebleven omdat hij wat last van zijn maag had. Toen ik eenmaal op straat liep kreeg ik een stem in mijn hoofd die zei dat ik mijn vader nooit meer levend terug zou zien en dat ging de rest van de dag door. Als je achttien bent dan neem je dat niet serieus. Helaas was het wel waar, want ‘s middags werd ik uit de klas gehaald door de directeur die mij vertelde dat mijn vader een hartinfarct had gehad en was overleden. Nog steeds denk ik af en toe; had ik die stem maar serieus genomen en terug naar huis gegaan.
Was het af en toe maar een voorschouw… het betreft meestal mij volkomen onbekenden die opeens “binnenkomen” als iets al heeft plaatsgevonden of bezig is. Ik zie het maar als even contact maken met het collectief bewustzijn waar even een klein stukje uit beschikbaar komt, misschien een noodkreet. Kijk maar hoe ik eerder die Braambroek enz beschreef. Zo zie ik het echt. Met Sybine Jansons liepen heden verleden en toekomst door elkaar, met betrokkenen, psychologische processen, veranderd uiterlijk, namen enz. Af en toe wist ik zoveel details dat ik gewoon bang werd dat ze dachten dat ik erbij hoorde. Je twijfelt toch aan je ingevingen als je Rrr…kikkers hoort tot later blijkt het over het meisje Rikkers te gaan? Of langs een politieposters lopend van Romey dat het tijd wordt dat ze haar uit het zand halen bij de derde denneboom links.
Laatst nog in een openbare gelegenheid “Ik moet nu snel deze toiletruimte uit want ze hebben zo de ruimte nodig”. Paar minuten later zakt iemand in die ruimte in elkaar en moest gereanimeerd worden.
Het onbestemde gevoel ik moet thuis blijven en weet niet of ik gewoon geen zin heb om naar buiten te gaan of … een keer was het goed dat ik was blijven zitten en opeens een rookpluimpje uit een pc monitor zag komen met kortsluiting. Gevoel was weg, had prompt weer energie om de dingen te doen.
De tijd stilzetten als je naar de bus rent die je logischerwijs nooit kan halen maar je haalt hem nog, terwijl die bus op zijn normale tijd vertrekt.
Je krijgt ene ingeving om een straat in te lopen waar je normaal niet vaak komt en je ziet in een etalage iets waarnaar je tijden geleden op zoek was en het is ook nog het lenige exemplaar. Allemaal cadeautjes!
ik zoek de zaken niet op, sommige zaken dienen zich vanzelf aan. Ik ben geen paratourist, ik hoef niet zo nodig. Zo blijf je ook het mest zuiver.
In januari 1983 was ik in januari de Eifel Duitsland, net een andere auto sinds een paar weken. We reden oostelijk van Cochem op een dalende slingerweg en ineens zie ik op het besneeuwde wegdek een gele bananenschil liggen en zeg grappend tegen mijn reisgenote…slipgevaar.
Om de dalende bocht naar rechts nog geen 300 meter verder gaan we glijden naar links de andere rijbaan op. Direct zie ik twee auto’s naar boven komen rijden in de sneeuval, dat wordt een frontale …..
Een enorme slinger….een klap en we hobbelen verder rechtdoor……
De inzittende van de 1e auto en de beide inzittende van de 2e naar boven komende auto’s zeiden naderhand, dat mijn auto als het ware naar links werd gezet in een zijwaartse beweging vlak voor hun auto.
De schade…
Linksvoor een oranje knipperlicht kapot gescheurd, de bumper links voor kapot
De 1e stijgende auto een linkerachterportier met een fikse deuk
en verders……..niets, helemaal niets.
eeh, toch wel ….een boete van 70 D-mark van de Polizei, want ik had een aanrijding veroorzaakt.
Nog een, juni 1981.
We zouden disco draaien op een voetvabalclub, maar ik voelde me niet lekker. De volkswagenbus met links stuur stond bij mij voor de deur. Onlangs was mijn polstas verdwenen en daar zaten naast mijn inmiddels nieuw aangevraagde autopapieren deel 1 en deel 2 van de peugeot ook de papieren (deel 1, deel 2 en ook (stom genoeg deel 3)van die betrokken oude 14 jaar oude volkswagenbus in.
Dus ik belde Willem af….Ger kon toch ook rijden?….10 minuten later….die is niet beschikbaar, kun je toch komen……
Vijven en zessen, nu vooruit dan maar ik breng je en ga weer terug, ik blijf niet.
Op weg naar Willem, op de weg langs het kanaal ineens veel politie, brandweer en ambulance. zeven minuten ervoor was een ongeluk gebeusrd een taxi had twee voetgangers geschept op de oversteekplaats die waren zonder te wachten doorgelopen door hun rode licht,……beide overleden.
Mijn gevoel van angst/onruast verdween als sneeuw voor de zon…..
Dit was het, als ik met de volkswagenbus zonder de geldige papieren deze mensen had geschept was de trammelant niet te overzien geweest. De bus was nog geen drie weken later rijp voor de sloop want Ger trapte de volledige bodemplaat met het gas en rempedaal eruit.
Ik heb echt iets wonderlijks meegemaakt echt gebeurt en alleen mijn moeder weet hiervan omdat ze erbij was.
Ik kan er nog om huilen zo bijzonder was het .
Mijn ex is altijd een zware drinker geweest en vooral als hij dronken was kon hij erg gevaarlijk zijn en erg agresief de angst is ook altijd erg groot geweest .
Dat weekend (vrijdag) besloot mijn moeder bij mij te slapen om vervolgens zaterdag met haar mee te gaan en met de kinderen bij hun te slapen ze vond het geen prettig idee dat ik alleen was met de kinderen in zijn buurt waar zijn familie ook allemaal woonde (volksbuurtje veel drank in zijn fam etc) .Ik had me al ingeschreven voor een ander huis maar zat een wachtlijst op .Hij was wel vaker dronken en verder dan een paar scheldwoorden politie bellen en nachte ontnuchteren was er tot dan toe nog niet gebeurd maar de angst was groot genoeg om alleen te blijven vooral in weekenden waneer de drank nog meer vloeide dan normaal .
Die vrijdag deed ik de kinderen naar bed en zat met mijn moeder beneden nog wat te kletsen .Mijn moeder besloot om boven te gaan liggen in mijn bed met de oudste die wat ziekjes was en erg moest hoesten .Ik wilde perse op de bank slapen omdat ik vor mijn gevoel toch iets wilde beschermen meer het idee eerst langs mij voordat je langs de kids komt .
Ik had die dag al erg de zenuwen was kortaf en erg nerveus kon dus ook niet slapen .Ik had toen geen vaste telefoon alleen een mobieltje die ik altijd bij me neer legde om de wekker te zetten of om de tijd te checken .
Het lukte me niet om in slaap te komen ik had een naar gevoel maar niet voorspellend ofzo gewoon onrustig .
Tegen een uur of 2 hoorde ik voetstappen in mijn gang (ik woonde op de hoek 1930 woning met smalle gang ertussen ) .Rechtopzittend en onder het rolgordijn door kijkend zag ik toch echt niks en ben maar weer op de bank gaan liggen .Daarna beetje ingedommeld moest aan mijn overleden opa denken waar het gesprek met mijn moeder nog over ging die avond en zij vertelde mij opa laat je nooit alleen en zal je altijd beschermen .Dat gaf een gerust gevoel ik was altijd immers zijn meisje .
En stapel op hem nu nog !!!!!
Ineens hard geschreeuw DOE DIE DEUR LOS …bonken tegen de ramen .Je kon horen aan zijn stem dat het dit keer anders was dan daarvoor geen gewoon gescheld of geklier of dronken geklets maar echt agressie in zijn stem .Mijn ex stond dus voor de deur …In alle paniek ben ik naar boven gerend de trap op naar mijn moeder die al klaar stond ook in paniek …wat moeten we nu ???Beiden echt heel erg bang maar mijn moeder toch heel kalm en rustig naar mij toe ik zat alleen te beven .Ineens een hele harde knal en glasgerinkel en daarna doodse stilte…Mijn god hij is binnen ma ….politie bellen nu ….Waar is de telefoon …???Oow ma die ligt beneden ik ga hem pakken ….Nee zei mijn moeder je blijft hier stel hij staat beneden in de woonkamer en wacht je op …hierblijven …Ineens echt onvoorstelbaar en lag de telefoon naast de foto van mijn opa op mijn nachtkastje …ik zit alweer te huilen hier ..Ik heb meteen de politie gebeld die ons adviseerde boven te blijven ,ze zouden meteen komen ,Gekke was dat ik eerst een centrale aan de telefoon kreeg en toen pas doorgeschakeld werd met mijn eigen regio.
Ze waren er echt binnen no thime alleen voor ons duurde het erg lang .Toen ze bij de voordeur aanklopten 3 wagens met 1 hond durfde ik naar beneden om open te doen maar de tussendeur (die gesloten was en dan kan je de trap op naar boven smal halletje) daar langs lopen vond ik zo eng ..dacht hij pakt me nog voordat ik de deur open kan doen .Gelukkig gebeurde dat niet ..politie ging achterthuis checken met zaklantaarn bleek dat hij met een boormachine van uit de schuur mijn achterraam had ingebeukt en zo of wel of niet binnen is geweest de boor lag voor de wc die in het achterhalletje zat .Hij was nergens meer te bekenen .Had ik de politie niet kunnen bellen dan was het hem misschien wel gelukt binnen te komen misschien werd hij afgeschrikt door de politie die eraan kwam en is hem snel gesmeerd misschien was hij wel binnen …dat zal ik nooit weten …wat ik wel weet is dat ons heel wat bespaard is gebleven ik vermoed echt dat hij ons of in ieder geval mij niet zo netjes behandeld had of erger …
De kinderen hebben van dit alles onvoorstelbaar niks gehoord sliepen als roosjes door alle paniek heen en dat terwijl er veel lawaai was glas rinkellen schreeuwen hard gebonk hond van de politie die hard aan het blaffen was politie mannen die vrij hard aan het praten waren veel buren die op straat nieuwschierig kwamen kijken ,..maar ze hebben niks gemerkt stel ze werden wakker en haden gehuild in angst of nog meer paniek….ik weet zeker hierdoor is ons heel wat bespaard gebleven ,
We hebben achteraf zo zitten prakezeren over die telefoon …was ik toch naar beneden gegaan hebben we dat misschien vergeten door de paniek ???Het kan toch niet dat een telefoon naar boven komt….we zijn vast gek of aan het doordraaien …maar hij lag naast de foto van mijn opa en ik weet zeker ik ben niet naar beneden gegaan voor die telefoon en had hem op het moment dat ik naar boven rende in paniek ook niet bij me zo bang was ik dat ik 1 streep naar boven ben gerend en toen we de politie wilde bellen zei ik nog …de telefoon is beneden .Ik ben die avond in gedachten doorgelopen steeds weer overnieuw ..was ik toch naar beneden gegaan …zijn we gek …mis ik een stuk van wat er gebeurt is …Maar nee mijn moeder zou me nooit alleen naar beneden laten gaan en ik had echt de moed niet om alleen naar beneden te gaan en mijn moeder alleen naar beneden laten lopen had ik niet toegestaan dan was ik meegelopen en dat is niet gebeurt we hebben al die tijd boven gezeten kindjes bleven slapen …en mijn mobiel naast zijn foto .Kan niet anders dan dat mijn moeder gelijk had en dat hij me altijd beschermd .Dit ontroerd me tot op de dag van vandaag nog steeds en verklaren kan ik het niet mijn moeder ook niet maar hij lag naast zijn foto op mijn nachtkastje op de wc rol die ik daar had liggen omdat mijn dochter zo verkouden was ..Ik weet het nu zeker hij heeft ons beschermd !
ik lees nu net de verhalen van de anderen terug en ruud bij jouw stuk over je vader krijg ik een brok in mijn keel wat moet dit moeilijk voor je zijn geweest .Heel erg om te lezen 18 jaar en dan in de klas zon bericht moeten horen terwijl je daarvoor nog een stemmetje hoorde .Doet me echt wat om te lezen
@Tanja, een bijzonder verhaal dat zou passen in de serie van de KRO wonderen bestaan. Ik hoop dat die ex van je inmiddels van het toneel is verdwenen.