Ik liep gisteren door de stad om nog wat kleine inkopen te doen. Het lag in mijn bedoeling om bij de AH de laatste restanten van hun Excellent producten met een flinke korting mee te nemen. Vorig jaar heb ik dat ook gedaan. Toen was het de dag voor Kerst rustig en kon ik moeiteloos mijn slag slaan. Maar eerst nog even wat kleine cadeautjes kopen.
Het was belachelijk druk in de stad. Het leek wel of heel Amsterdam op het laatste moment zijn inkopen moest doen. De aanblik van lange rijen voor de kassa’s maakte me moedeloos. Mijn geduld en uithoudingsvermogen werden flink op proef gesteld. Toen ik eindelijk mijn boodschapjes bij elkaar had verzameld en met een zucht de sleutel in het deurslot stak realiseerde ik me dat ik de AH vergeten was. Ik keek op mijn horloge. Jammer, de AH haalde ik niet meer voor sluitingstijd. Wat nu?
Ik keek eens in mijn koelkast. De inhoud maakte me niet blij. Gehakt, groenten, frisdranken en broodbeleg maar niets speciaals. Tja, dan moet je dus creatief omgaan met wat er voor handen was. En zo stond ik gisterenavond een goed gevulde bruine bonenschotel te maken. Voldoende voor twee dagen. Ik vond nog een blik kreeftsoep en een stokbroodje. En hoewel ik mijn kerstdiner anders had voorgesteld smaakte me de winterpot uitstekend.
Bij de laatste hap bruine bonen moest ik met een glimlach terugdenken aan Leo van Splunteren. Hij was de uitbater van Moeke Spijkstra, een bruine kroeg/eethuis in Blaricum. Moeke was de pleisterplaats voor een ieder die in ‘t Gooi gezien wilde worden. Zo’n beetje half bekend Nederland maakte er zijn/haar opwachting. De limousines en extravagante sportauto’s domineerden de parkeerplaats. Wie niets vermoedend Moeke bezocht werd onmiddellijk verblind door een overdaad aan bling, bling. Leo grapte wel eens dat als Moeke zou worden getroffen door een bom de televisie al haar coryfeeën kwijt was.
De verwende Moeke bezoekers werden op hun wenken bediend. De keuken stond goed aangeschreven. Niet hoogstaand culinair maar wel veel beter dan het gemiddelde eetcafé. Je zou dus verwachten dat Leo zijn gasten met de Kerst iets bijzonders zou voorzetten. Mis! Leo was een grappenmaker. Met de Kerst serveerde hij alleen stamppotten. Boerenkool met rookworst, andijvie met spekjes of een gevulde bonenschotel, meer stond er niet op het menu.
De belangstelling voor zijn alternatieve invulling van het kerstdiner was overweldigend. Maanden van te voren was hij volgeboekt. Van de gasten werd wel verwacht dat zij in feestelijke kleding aan de dis zouden plaatsnemen. En zo kon het gebeuren dat vermogend en bekend Nederland gehuld in avondkleding zich te goed deed aan eten dat je zelfs niet bij het Leger des Heils met de Kerst krijgt voorgeschoteld.
Leo van Splunteren was een begrip in de Gooise horeca. Hij was een meester in het bedenken van stunts, marketing en in netwerken. Helaas kon hij moeilijk van de alcohol afblijven. Die mindere eigenschap heeft hem zijn leven gekost. Hij overleed op 49-jarige leeftijd. Moeke Spijkstra bestaat nog steeds. Of ze het alternatieve kerstdiner in ere hebben gehouden weet ik niet. Het is jaren geleden dat ik er voor het laatst ben geweest. Maar terwijl ik vandaag mijn bonenschotel eet, hef ik het glas op Leo die ongetwijfeld vanaf een wolk, bulderend van het lachen, naar me kijkt. Proost Leo!
Haha, wat maakt het ook uit wat je eet, als het maar smaakt! Mijn moeder is hier komen eten maar ik heb er ook geen speciaal kerstdiner van gemaakt hoor. Gewoon kipfilet, brocolli en rijst. En het smaakte hartstikke goed.
Een fijne kerst nog!
@Diane, natuurlijk maakt het niet zoveel uit wat we eten met de Kerst. Ik was in ieder geval snel klaar met mijn “diner” en morgen, tweede kerstdag, wordt er voor me gekookt…
Jij ook fijne Kerst.
Mijn gezinnetje mag zometeen zijn eigen eten klaarmaken; gourmet. Lekker gemakkelijk. En toe: een sterrenijsje van de Lidl.
Leuk stuk, Ko. En dat bord eten ziet er niet on-lekker uit…
Merry X-mas,
Loor
@Loor, dank je wel. Helaas is het op maar de volgende keer ben je harte uitgenodigd..