Waar vind je ze nog: die hulpvaardige vrouwen die hun echtgenoot vertroetelen en al zijn makkes als ware het pareltjes koesteren? Vrouwen die het zelfs de gewoonste zaak van de wereld vinden dat manlief zich in hoofdzaak om zichzelf bekommerd. Vrouwen die het gat in de huishoudbegroting, ontstaan door de hobby’s van hun eega, zonder morren vullen door er een baan bij te nemen? Het hier geschetste profiel van een (jonge)vrouw die zich opoffert voor een man is een uitstervend ras. Toch kwam ik er de afgelopen weken nog één tegen.
Onwillekeurig dacht ik terug aan mijn jonge jaren. Het was in de tijd dat ouders zich ongerust over hun dochters maakte als ze niet snel genoeg aan de man konden komen. Zodra je als vent dan “beet” had werd je gekeurd door het thuisfront. Ik kan me nog wel een paar van die pittige gesprekken met aspirant schoonouders herinneren. Steevast werd ik gewogen en te licht bevonden. Toch was ik niet onbemiddeld maar natuurlijk geen miljonair. Het gevolg van dat soort “sollicitatie” gesprekjes pakte altijd nadelig voor de betreffende ouders uit. Dochter stak haar kop in de wind, pakte haar spullen en trok bij me in. Vanzelfsprekend was ik de goeierd die alles voor haar betaalde tot mijn geld op was en de dame met de noorderzon vertrok.
De tijden zijn veranderd. Vrouwen kunnen prima voor zichzelf zorgen. Ze krijgen vaak nog eerder dan een man een baan met een bovengemiddelde beloning. Auto van zaak is tegenwoordig bijna standaard. Met luxe auto’s scoor je als man niet meer bij de dames. Ze rijden dikwijls een mooiere dan jij. Al met al best een verheugende ontwikkeling. Maar hoe zit het nu met dat oude rollenpatroon waarbij het meisje er automatisch van uitging dat de man alles voor haar betaalde? Is daar iets in veranderd? Vergeet het maar!
Wij mannen gaan er bij voorbaat van uit dat ondanks haar schitterende carrière, het eigen huis en de luxe auto, we toch voor haar moeten dokken. Het eerste waar we dus naar kijken is haar bestedingspatroon en haar wensen. Kunnen we dat trekken of moeten we er voor gaan bijbeunen? En hoe zit het met haar kinderwensen? Een kind kost tegenwoordig bijna een extra maandsalaris. Kortom: de liefde is vooral een kwestie van geld. Hoe meer geld hoe meer liefde. Want, zoals een kennis van me het ooit uitdrukte: “een vrouw heeft letterlijk goud tussen haar benen. Ze weet donders goed wat dat waard is!” Ja, en die goudprijs is behoorlijk gestegen met het overschot aan vrije heren.
Het is dus vrij zeldzaam om een jongedame tegen te komen die in geen enkel opzicht voldoet aan het beeld dat ik hierboven van de gemiddelde vrouw die mijn pad kruiste heb geschetst. De dame in kwestie zorgde tien jaar voor haar vent en voor de kids maar bracht daarbij ook het hoofdinkomen op. Hij mocht het grootste deel van zijn salaris houden. Vanzelfsprekend verwachtte ze er iets van zijn kant voor terug. Maar zodra ze dacht op hem te kunnen rekenen liet meneer het steevast afweten. Zijn hobby’s en zijn vrienden verkoos hij boven het gezin. Hij liep maar wat graag de kantjes eraf. Daarbij was communiceren niet zijn sterkste eigenschap. Laat staan dat hij zich gedroeg zoals je van een partner verwacht als het even niet zo lekker met je gaat. Kortom, een vent die je maar beter op Marktplaats kunt zetten tegen elk aannemelijk bod.
Na rijp beraad besloot ze hem dan ook de deur te wijzen. Maar loslaten is moeilijker dan vasthouden. Rationeel kun je vaak prima beargumenteren waarom een relatie beter beëindigd kan worden. Maar dan komen de schuldgevoelens om de hoek gluren en niet te vergeten de eenzaamheid. Natuurlijk is hij diep ongelukkig met de situatie. Hij is zijn vrouw, zijn inkomen en ook nog zijn huis kwijt want dat staat op haar naam. Voldoende redenen om geen genoegen met de afwijzing te nemen. De man heeft een charmeoffensief in gang gezet. Haar twijfels slaan toe. Buitenstaanders zullen roepen dat zij haar poot stijf moet houden. Mannen die haar aandacht en liefde waarderen zijn er ongetwijfeld genoeg. Ze is immers een lot uit de loterij. Maar hoe breng je dat nu op de persoon in kwestie over?
Gisteren had ik een lang gesprek met haar. Mijn eerste vraag was of zij zich nog het ontstaan van de relatie en de eerste indrukken over hem kon herinneren. Zeker, dat eerste contact stond haar nog messcherp voor de ogen. Erg positief was die ontmoeting niet. Op dat moment had hij nog een ander liefje waarmee hij niet zo netjes omsprong. Dat had voor haar een teken aan de wand moeten zijn. Maar tussen de eerste ontmoeting en het ontstaan van haar relatie met deze man zat twee jaar. Mensen kunnen veranderen was haar mening en daarmee gaf ze hem, zoals later zou blijken, ten onrechte het voordeel van de twijfel.
Ruiterlijk gaf ze toe dat er van verliefdheid nooit sprake was geweest. Bijzondere omstandigheden hadden haar beeld van hem en haar handelen beïnvloed. Hij kwam op een moment in haar leven dat zij niet lekker in haar vel zat. Deze man maakte perfect gebruik van een labiele situatie. Maar dat kreeg ze pas veel later in de gaten. En dan zijn er inmiddels kinderen. Die kinderen wil je zolang mogelijk sparen. Onderhand gaan de mooiste jaren van je leven voorbij.
Opvallend aan haar relatie zijn de veiligheidsmarges die ze had ingebouwd. Het huis staat op haar naam. De kinderen eveneens. Ze zijn nooit getrouwd en er is zelfs geen samenlevingsovereenkomst. Juridisch heeft haar ex geen poot om op te staan. Voor de wet bestaat hun relatie niet. Dat alles geeft al aan dat het vertrouwen in een duurzame band er nimmer heeft bestaan. Ze kon niet anders dan die constatering volop beamen. Maar waarom dan toch zo lang gewacht met het doorhakken van knopen? Ze is nog jong, ziet er goed uit en heeft een gedegen opleiding genoten. Daarnaast is ze communicatief briljant. Kansen op de relatiemarkt, ondanks de kids, heeft ze genoeg. Met wat doorvragen kwam het hoge woord er uit: hij was haar hulpproject……
Dat ze niet meer als een hondje achter de man aan (hoefen) te lopen, en dat ze zelf hun eigen weg bepalen. Ookal zijn er nog genoeg vrouwen die heel slaafs zijn… maar dit wordt een minderheid.
Dat dit nou altijd leuk is, dat de vrouw soms geen vrouw meer is vindt ik soms wel jammer… niet dat ze overheerst moeten worden …. maar de vrouwlijkheid is soms weg, let wel ik zeg SOMS…..
En ja dat ze de man tegenwoordig als hulpstuk gebruiken is een probleem van de mannen van tegenwoordig…. maar een “echte” man laat zich niet gebruiken… die gebruikt de gebruiker(ster)
Volgens mij bedoeld Ko niet echt gebruiken als hij schrijft “hij was haar hulpproject……”
Ik denk dat hier wordt aangegeven dat zij in hem een soort goed doel zag die ze moest helpen en niet aan zijn lot over kon laten.
Of heb ik het nu verkeerd?
@Linda, dat heb je zeer goed gezien.
Linda,
Het was ook niet op Ko gericht….
Okee Andre
Dan begreep ik je antwoord verkeerd.
Ik denk inderdaad dat veel vrouwen zo’n “project” nodig hebben.
Het geeft een mens namelijk een goed gevoel om iets voor een ander te doen.
Zo’n “project” geeft dus energie,
Naamgenote, zo’n project geeft energie schrijf je.
Dat kan, mits je vooruitgang boekt en mits het eindig is, ook hoort het project niet alles for granted te nemen.
deze missie heeft te lang geduurd en is ook nog eens mislukt.
idd zonde van de tijd maar niet getreurd, het gedrag van type 2 (de helper) volgens het enneagram is heel hardnekkig en heeft harde lessen nodig om de eigen beweegredenen te onderkennen, vervolgens dit gedrag af te leren en om te zetten in gezonde menslievendheid (sprak type 2).
“Dat kan, mits je vooruitgang boekt en mits het eindig is, ook hoort het project niet alles for granted te nemen” Zegt Linda
Öp zich heel begrijpelijk dat je dit zegt, maar als de dame in kwestie vooruitgang had geboekt zou de relatie al veel sneller gestrand zijn omdat ze dan geen “project”meer had.
Het lijkt zonde van de tijd te zijn en wellicht is dat het ook, tenzij je het anders bekijkt.
Als je er nu eens van uit zou gaan dat alles wat je doet in je leven, je doet voor jezelf.
Dus ook een ander helpen doe je voor jezelf omdat het jou en mij een goed gevoel geeft en dus energie in meer of mindere mate, bovendien zit overal een les in, dus ook in deze relatie.
James Redfield schrijft over het fenomeen overlevings drama’s n zijn boek de Celestijnse beloften,
Volgens mij is dat hoofdstuk heel goed toepasbaar in dit verhaal.
“idd zonde van de tijd maar niet getreurd, het gedrag van type 2 (de helper) volgens het enneagram is heel hardnekkig en heeft harde lessen nodig om de eigen beweegredenen te onderkennen, vervolgens dit gedrag af te leren en om te zetten in gezonde menslievendheid (sprak type 2).” zegt linda
In deze onderste stelling ben ik het geheel met je eens want volgens mij werkt het inderdaad zo.
linda, daar ga ik ook geheel van uit, dat je uiteindelijk alles voor jezelf doet, heeft alles met overleving van de soort te maken.
maar door het zogenaamd iemand helpen kan je(als je nog niet helemaal bewust bent) behoorlijk verward raken omdat je jezelf wijs kan maken dat je het voor de ander doet. Als de ander dan ook nog niet het gewenste gedrag vertoont dan heb je de poppen aan het dansen.
Ja inderdaad daar zie je het vaak fout gaan,
Jammer voor de dame in kwestie dat het zo moest eindigen, dat gun je natuurlijk niemand.
Toch hoop ik dat ze de kracht zal vinden om achter haar beslissing te blijven staan, en dat ze het inzicht mag krijgen dat het leven zoveel fijner kan zijn in een gelijkwaardige relatie.
Als beide partners in evenwicht zijn, en zelf in staat zijn energie aan te vullen van uit de bron. zodat er geen strijd om energie hoeft te bestaan.
Heb je geen overlevings drama’s meer nodig.
Dat Ik en JIJ, zit heel wat eenvoudiger in elkaar. Het is een biologische wet. Het ENE wat altijd in het GEHEEL moet passen. Of dat nu een cel in een lichaam is, of een mens in de mensheid.
Zondert die ENE cel zich af van het geheel, dan ontstaat er een carcinoom die vreet de gastheer uiteindelijk op.
Zo ook in de maatschappij.
Nederland raakt haar eigen identiteit kwijt.
We zien de reljongeren en probleemgroepen die zich afzonderen in diverse steden.
De hele zaak wordt ontwright.
De mens wordt geboren met twee opdrachten,
nr. 1: kiezen voor zichzelf (GEZOND EGOISME)
nr. 2: het moet passen met het grote geheel, de familie, groep, werksfeer, stad , land. etc etc.
De zogenaamgde carcinoom groep die de boot gaan missen, de EGOCENTRISCHE, zij denken dat de wereld om hen heen draait.