Ko van Dijk Vertelt

In Amerika spelen op dit moment een paar bizarre rechtszaken. Centraal staat de discussie of linken naar andere websites moet worden verboden. Dit soort disputen zijn al zo oud als het Internet bestaat. Het lastige is dat linken naar een bron van twee kanten bekeken kan worden. A. De auteur die zijn verhaal onderbouwd met een link naar het bewijsmateriaal. B. De eigenaar van het bewijsmateriaal die een link niet op prijs stelt. Dat is mij inderdaad wel eens overkomen. Nazaten van de overleden acteur Ko van Dijk vonden het ongepast dat ik op dit weblog een positief stuk over hem schreef en daarbij een link maakte naar de officiële homepage van mijn naamgenoot. Aan het verzoek de link weg te halen heb ik onmiddellijk gehoor gegeven. Graag of niet, denk ik dan.

Het wordt anders als ik, als weblogger, zaken op het Internet signaleer waar ik mijn vraagtekens bij plaats. De voorbeelden op mijn weblog en die van mijn collega bloggers zijn legio. We maken kritische kanttekeningen bij uitspraken op andere websites. Of we proberen aan te tonen dat er aan een verhaal verschillende, soms onbelichte kanten zijn. Dat alles illustreren we met voorbeelden, foto’s of YouTube filmpjes. De digitale uitgaven van de gedrukte media doen dat overigens ook. En zo ontstaan levendige discussies. Natuurlijk zijn de standpunten vaak gekleurd en eenzijdig maar er is altijd wel iemand die met tegenargumenten komt en zijn pleidooi ook weer onderbouwd met een link naar zijn bronnen.

Het mooie van Internet is dat de censuur, waaraan de gevestigde media vaak moeten voldoen, niet of maar beperkt geldt op het Internet. Webloggers zijn onbezoldigde journalisten. We hoeven geen rekening te houden met de belangen van adverteerders, de abonnees of met de druk van politieke groeperingen. Onze pennenvruchten worden niet kritisch door een hoofdredactie tegen het licht gehouden. Dat heeft ook nadelen. Emoties kunnen de geest van de weblogger vertroebelen en de objectiviteit in de weg staan. Maar dat begrijpt toch iedereen? Immers, je kunt aan een weblogger niet dezelfde eisen stellen als aan een beroepsjournalist. Bovendien zijn webloggers, in tegenstelling tot de meeste journalisten, ervaringsdeskundigen. Dat laatste maakt hun verhalen dan wel extra interessant.

Wie over zijn dagelijkse beslommeringen schrijft zoekt op het Internet naar lotgenoten of naar informatie om zijn verhaal te onderbouwen. Je kunt het zo gek niet bedenken of je vind altijd wel iets waarmee je aan de slag kunt gaan. Het linken naar de bron is niet enkel van belang voor de ondersteuning van je argumenten het is ook een soort beleefdheid naar de auteurs die jou van achtergrondinfo voorzien. Ik pas dit ook zoveel mogelijk toe en stel het zeer op prijs als mijn collega bloggers dit omgekeerd ook doen.

Gelukkig staat het Internet niet alleen maar vol met negatieve verhalen. Er valt ook heel wat moois en ontroerends te ontdekken. Zo heb ik al heel wat aandacht geschonken aan artiesten en kunstenaars die ik bijzonder vind. Vanzelfsprekend met een link naar YouTube of hun homepage. Op dit moment werk ik aan een ontroerend verhaal waarmee ik jullie aandacht binnenkort vraag voor de strijd tegen eetstoornissen. En begin dit jaar hebben wij bloggers de handen ineen geslagen om een clip te promoten van Nadine. De jonge vrouw die beestachtig om het leven door haar vriend werd gebracht. De baten van de clip waren bestemd voor een goed doel.

Er gaat bijna geen week voorbij of ik krijg wel een mailtje van een krant of nieuwsrubriek met vragen om mijn medewerking of om achtergrondinfo. Mijn weblog wordt door Hilversum goed gelezen. Natuurlijk ben ik niet de enige die zich mag verheugen op de aandacht van gevestigde media. Webloggers hebben een zekere macht gekregen. Dat heeft consequenties zowel in positieve als negatieve zin. De positieve kant is dat we dichter bij de straat staan dan beroepsjournalisten. We kunnen actueel zijn als er om de hoek iets belangwekkends gebeurd. We kunnen door samenwerking ook aandacht vragen voor onderwerpen waar de gevestigde media niet zo snel aan toekomen. Kranten en nieuwsrubrieken beconcurreren elkaar, webloggers slaan de handen ineen. De negatieve kant is dat we ook dingen aan de kaak stellen die sommige lieden graag onder het vloerkleed schuiven. Voor hen zijn we een steeds groter wordende bedreiging. Met name omdat we doormiddel van linken zeer snel een eventueel wereldwijd netwerk kunnen opbouwen.

Door linken te verbieden ontneem je de weblogger zijn macht. Nog een stapje verder is de weblogger te verbieden citaten te gebruiken. Verzamelsites en linkpagina’s kunnen ophouden te bestaan. Als je er goed over nadenkt en het werkelijk tot een linkverbod zou komen kun je het Internet beter maar opheffen. Ik denk dat dit doembeeld een aantal mensen als muziek in de oren klinkt. Aan de andere kant zijn ook de discutabele instellingen en personages van het Internet afhankelijk geworden. Mede door datzelfde Internet hebben ze hun zakken gevuld. Een linkverbod treft niet enkel de goedwillende maar ook het slijk der aarde.

Maar laten we het positief bekijken: een leven zonder Internet maakt tijd vrij voor tuinieren, vrienden bezoeken en een ouderwets avondje Monopoly of Mens Erger je Niet. Kwartetspellen met afbeeldingen van bekende Internet pioniers zullen het goed doen. “Heb jij voor mij Bill Gates? Wie? Oh, ja…die! Weet je nog wel, oudje?”

Gepost door Ko van Dijk op september 22nd, 2008 om 16:39
Categorie: Internet  |  Commentaar geven en pingen is niet mogelijk.