Toen mijn ex, na het mislukken van haar huwelijk met de man waarvoor ze mij in de steek gelaten had, met hangende pootjes voor mijn deur stond, had ik drie keuzes. A. Haar in de regen buiten laten staan en hard roepen: “boontje komt altijd om zijn loontje.” B. Liefdevol ontvangen, in mijn armen sluiten en belonen met een stevige vrijpartij. C. Het drama met genoegzaamheid aanhoren en haar adviseren om met iemand anders een nieuwe relatie aan te gaan. Hoewel ik in die tijd niet altijd de meest verstandige besluiten nam koos ik toch voor C. en een klein beetje voor B. Die stevige vrijpartij was aangenaam want het was nog altijd een lekker wijf. Relaties had ik afgezworen en dus zou ik haar helpen bij de zoektocht naar een nieuwe mister Perfect. Ko is immers de beroerdste niet.
Ik nam mijn ex op sleeptouw naar de bekende singleclubs van ons land. Dat leverde een aantal dolkomische avonturen op waarover later misschien meer. Dé mister Perfect vonden we vanzelfsprekend niet. Datingsites moesten nog worden uitgevonden. We besloten een paar pakkende advertenties te plaatsen in de kennismakingsrubrieken van de Volkskrant en Vrij Nederland. Mij ex zocht een vent met een fatsoenlijke achtergrond en een bovengemiddeld inkomen. Ik had haar voorzichtig uitgelegd dat wat ik “goudhaantjes” noem mannen zijn die de vrouwen bij bosjes kunnen uitzoeken. Toppers lezen geen contactadvertenties. Nooit geschoten altijd mis was haar terechte redenering. Samen bedachten we een tekst waarmee we hoopten dat de doelstelling: gezocht een rijke vent met brains, duidelijk overkwam.
Mannen kunnen of willen niet lezen en lopen hun pik achterna. Zodra een vrouw te kennen geeft available te zijn reageren ze. Mijn ex ontving over de honderd brieven, kaartjes en foto’s. We lazen de meest onzinnige aanzoeken, slecht geformuleerd en vol met spelfouten, om over kwaliteit van bijgevoegde foto’s nog maar te zwijgen. Kortom, de reacties waren bagger. Na een avondje lachen, gieren en brullen bleven er uit de schifting drie potentiële huwelijkskandidaten over. Mijn ex maakte met alle drie een afspraak. De ontmoetingen waren geen succes. Slechts met één wist ze het langer dan een uur uit te houden tot hij zich liet ontvallen dat een gezin met drie kinderen bovenaan zijn verlanglijstje stond.
De eerste poging om mijn ex aan de man te helpen leek gedoemd te mislukken tot er plotseling nog iemand op de advertentie reageerde. Opgetogen belde ze me op. Ze had nog nooit zo’n mooie, romantische brief gelezen. Ik moest hem onmiddellijk zien! De schrijver had inderdaad zijn uiterste best gedaan om er iets van te maken. Geen lullig briefje met “wanneer gaan we neuken” of iets van die strekking. Nee, hier was een literair genie aan het woord die in prachtige volzinnen zijn visie op de liefde in al haar facetten beschreef. Vijf velletjes had hij nodig om tot de voorbarige conclusie te komen dat hij met mijn ex het geluk zou vinden waarnaar zo lang was gezocht. De enige stap die nog genomen moest worden was de ontmoeting, daarna zou alles vanzelf gaan. Hij had dus een onwrikbaar geloof in de afloop.
Ik bekeek zijn brief aandachtig. Waar had ik die tekst eerder gelezen? En waarom was zijn schrijfstijl niet consistent? De opbouw zat onlogisch in elkaar. Feitelijk schreef hij minstens 4 keer hetzelfde maar dan in andere bewoordingen. Ik waarschuwde mijn ex. Deze man had volgens mij niets anders gedaan dan mooie teksten verzamelen en met plakwerk liefdesproza gecomponeerd. Waarschijnlijk deed hij dit vaker. Ik kon mijn ex het niet aan haar verstand brengen. Ze stond in de startblokken. Hij nodigde haar uit voor de zondagmorgenbrunch en ik was de laatste om haar te weerhouden. Er werd een datum en tijdstip afgesproken. De ontmoeting zou plaatsvinden in het Amsterdamse Victoria Hotel.
Mijn ex was daags te voren flink opgewonden. Er werd eindeloos gedubd over de juiste make-up en kleding. Deze romanticus zou een nieuw tijdperk in haar leven doen aanbreken. Ik probeerde haar teleurstellingen te besparen door te wijzen op een paar manco’s in zijn brief. Zo had hij weinig losgelaten over zijn persoonlijke omstandigheden. Over zijn uiterlijk (er zat geen foto bij want de ontmoeting moest een verrassing zijn) leeftijd en zijn achtergrond had hij geen informatie verstrekt. Ook wist ze niet of haar date een man in bonus was, een niet onbelangrijke eis. Het deerde haar niet.
De dag des oordeels brak aan. Met knikkende knieën vertrok mijn ex naar haar date die ze (heel origineel) zou herkennen aan de bloem in zijn knoopsgat. Bij binnenkomst in de lobby van het hotel wachtte hij haar netjes op. Mijn ex schrok zich dood. De romanticus was een lange, broodmagere man van dik in de vijftig waaraan de heersende modetrends volledig voorbij waren gegaan. Stijfjes begroette hij haar. Eigenlijk had mijn ex gelijk rechtsomkeert willen maken maar er was een tafel voor de brunch gereserveerd. Uit beleefdheid besloot ze te blijven. Over en weer werden de plichtplegingen uitgewisseld, van romantiek en mooie teksten geen sprake.
Gaandeweg het gesprek begon de “romanticus” zelfs ongepaste kritiek op mijn ex te leveren. Dat beviel haar niet. Gelukkig hadden ze de brunch genuttigd. Het werd tijd om afscheid te nemen. De “romanticus” was haar een slag voor. Hij stond op, beet mijn ex een paar onvriendelijke verwensingen toe en liep met grote passen de deur uit. Volkomen overrompeld door zijn agressieve houding en plotselinge vertrek, bleef mijn ex aan de grond genageld staan. De rekening van het rendez-vous moest nog worden betaald. En die werd haar met een minzame glimlach door de ober gepresenteerd. Mijn ex was in de val van een dinnerdater gelopen.
De moraal van dit verhaal is om bij de eerste ontmoeting niet gelijk af te spreken voor een etentje en expliciet op zoek naar een goudhaantje te gaan, hoewel mijn ex haar miljonair uiteindelijk toch gevonden heeft.
Mooi verhaal Ko. Zo is er af en toe ook nog iets te lachen
idd een mooi verhaal. Ik ben blij dat ik dat gelazer niet aan de hand heb.