Aan tafel bij Knevel en van de Brink, Karin Kuiper de weduwe van schrijver Karel Glastra van Loon. (24 december 1962 – 1 juli 2005) Ze schreef het boek “Je mag me altijd bellen.” Dat boek gaat over 1001 dagen rouwproces. Wat me trof was haar opmerking dat na de dood van een geliefde je wereld altijd kleiner wordt. Een deel van je omgeving haakt af. Dat geldt niet alleen voor nabestaanden ook het verlies van een baan, je inkomen, je huis, een scheiding of een ziekte kan je vervreemden van je omgeving. Het is een bekend gegeven dat mensen met een groot verdriet in een isolement kunnen geraken. Sommige hebben dan het geluk over voldoende geld te beschikken. Ze kunnen afleiding zoeken, trekken de wereld in en maken nieuwe vriendschappen. Zo ook de weduwe van Karel. Evenwel had ze een boek nodig om haar verdriet te kunnen verwerken.
Bovenstaande inleiding is een bruggetje naar de vele reacties die ik gisteren las op het besluit van RTL om Astro en Astro-tijd van de buis te halen. Iedereen is het er over eens dat Paralijnen en Astro-tv in het bijzonder, pure oplichterij is. Maar de meningen zijn sterk verdeeld als het over de bescherming van de bellers gaat. Het paranormale is immers allemaal onzin. Wie daar in geloofd moet wel heel erg dom zijn. Met andere woorden: eigen schuld, dikke bult. Waar deze reageerders aan voorbij gaan is de reden waarom mensen bellen.
Gelukkig ook reacties van mensen met wat meer psychologisch inzicht. Die wijzen op de eenzaamheid en gebrek aan een klankbord die iemand ertoe drijft om zijn sores neer te leggen bij de CHARlatans achter de paralijnen. Zij hebben behoefte om een persoon te spreken op momenten dat ze nergens met hun verhaal terecht kunnen. Het zal je maar overkomen dat je net te horen hebt gekregen ernstig ziek te zijn of dat een naaste is overleden. Je partner is er vandoor me een ander. Je moet een belangrijke beslissing nemen en er is niemand die je daarmee kunt helpen. In een land met ruim 2,5 miljoen alleenstaanden worstelen heel wat mensen in eenzaamheid met hun verdriet, beslissingen en problemen.
God voor ons allen maar ieder voor zich, schreef ik als kop boven deze column. Saamhorigheid en sociale betrokkenheid zijn begrippen die onze samenleving nauwelijks meer kent. Onze regering geeft wat dat betreft het goede voorbeeld. Heb uw naaste lief gelijk uzelf staat er in de Bijbel. Er zijn maar bar weinig mensen die dit gebod in de praktijk brengen. Natuurlijk leven je vrienden en kennissen in het begin van je narigheid met je mee. Maar als er in hun beleving niet snel vooruitgang in je situatie komt haken ze af. De weduwe van Karel vertelt dat ze slechts één vriendin heeft overgehouden die haar nog elke week bezoekt. Dan gaan ze samen uit eten. Maar Karin Kuiper (moeder van drie kinderen) heeft haar leven weer opgepakt. Er is zelfs een nieuwe liefde gekomen. Dat gun ik haar van harte maar niet iedereen heeft dat geluk.
Er zijn professionele hulpverleners maar daar kun je beperkt terecht. Bovendien geven zij niet op al je vragen een bevredigend antwoord. Maar dan zie je op televisie een Derek Ogilvie. Je raakt onder indruk van zijn manier van troosten. Een man als Ogilvie hoef je niets uit te leggen, hij begrijpt onmiddellijk waar je mee zit. Ogilvie kun je niet bellen maar gelukkig zijn daar de paralijnen bemand door mensen met dezelfde gaven als Derek. Althans, die indruk wordt gewekt. Je besluit te bellen en krijgt met heel veel moeite iemand aan de lijn. Die luistert twee minuten en verwijst je vervolgens door naar een volgende paralijn. Ondertussen ben je al een klein kapitaaltje kwijt aan belkosten. Dat is nog tot daar aan toe als je iets met het advies bent opgeschoten. Maar dat is zelden het geval.
De paralijnen worden het meest gebeld op tijdstippen dat het grootste deel van onze bevolking op één oor ligt. Slapeloosheid hoort bij een zorgelijk bestaan. Dat zijn de meest kwetsbare momenten voor mensen met intens verdriet. Ze bellen een paralijn en krijgen adviezen van ongeschoolde hulpverleners die maar één doel hebben en dat is de beller zolang mogelijk vasthouden. Ze raaskallen maar wat en maken handig gebruik van de labiliteit van de persoon die hulpbehoevend is. Soms geven ze zelfs gevaarlijke adviezen bijvoorbeeld op vragen over gezondheid.
Een kat in nood maakt rare sprongen. Ik denk dat veel bellers later ook wel beseffen dat ze voor de gek gehouden zijn. Daarom is het nog niet zo eenvoudig om benadeelden te vinden. Die schamen zich. Ze hebben hun leergeld duur betaald en het geloof in de paranormale wereld verloren. Maar hun probleem is daarmee natuurlijk niet opgelost. Dat er voor veel mensen behoefte aan een klankbord is maakt het succes van de paralijnen wel duidelijk. Die paralijnen zouden niet bestaan als de omgeving zich meer voor zijn medemens zou interesseren. Paralijnen zijn het signaal van de verloedering van onze samenleving en de opmars van sociale armoede.
Paragnosten en mediums kunnen wel degelijk de leemte opvullen die professionele hulpverleners laten bestaan. Door hun inlevingsvermogen, mensenkennis en telepathische gaven dringen ze eerder door tot de kern van een probleem. Ze kunnen binnen één sessie inzicht geven in processen waar de gemiddelde psycholoog een paar maanden voor nodig heeft.
Echte mediums met een lijntje naar de Kosmos zijn schaars. Paragnosten die naadloos je toekomst kunnen voorspellen nog zeldzamer. Maar het persoonlijk contact met iemand die wezenlijk belangstelling heeft voor jouw zorgen en verdriet kan al een hele troost zijn. Dat soort paragnosten zullen we zelden aantreffen achter de paralijn. Het is dus goed dat paralijnen worden aangepakt. Een scheiding van kaf en koren is pure noodzaak en in zekere zin ook van belang voor de volksgezondheid. Waar we echter voor moeten waken is dat de balans niet gaat doorslaan. De branche moet proberen van binnenuit te reguleren. Overheidsbemoeienis is het laatste waar ik een voorstander van ben. Gelukkig heeft RTL een goede stap genomen. Nu SBS6 nog…
Precies Ko, daar knelt de schoen. Vroeger konden mensen ook biechten de gelovige althans. Hoe verwerk je verdriet eenzaamheid de wereld is hard en egocentrisch. Je zei het al: een kat in het nauw maakt rare sprongen. Tel daarbij de economische malaise en wat dan……….
@Paranorma, de opmars van het spirituele heeft inderdaad ook met ontkerkelijking te maken. Men wil toch houvast hebben. De Kerk biedt die niet meer en dus is er behoefte aan nieuwe wegen.
“Bovenstaande inleiding is een bruggetje naar de vele reacties die ik gisteren las op het besluit van RTL om Astro en Astro-tijd van de buis te halen.” Toen ik gisteren dit bericht hoorde moest ik meteen aan jou denken. Ik keek nog in de krant of jouw naam erbij stond.
De EO heeft ook vaak nachtprogramma`s om een klein beetje van dit soort problemen te verhelpen enigste nadeel ze willen je gelijk hun geloof door je strot duwen ,en owee
als iemand in de uitzending zegt ikvoel mijn partner of kind soms bij me of droom er van stel je voor dat zij een teken krijgen of even mogen zien .Dat past de EO dan niet dat is duivels daar is alleen maar een hemel en een hel terwijl de aarde voor een bepaalde groep al een hel is
@Pascal, nee ik heb me eens onthouden van commentaar en daarvoor mijn eigen weblog gebruikt. Ik hoef ook niet de credits dat ik medeaanstichter ben geweest. Het gaat om het resultaat
@Paranorma, gedeeltelijk heb je gelijk. Maar er is ook een EO programma geweest waar dat belerende vingertje achterwegen bleef. Je kon in de uitzending reageren. Ik ben de titel van dat programma kwijt.
De titel,
ja
kijk maar naar de reactie
van van R,
die er moeite mee had dat
een man bij de voedselbank
een sigaretje rookt.
Ko, hier heb je helemaal gelijk in
Daarom zit ik nou bij http://www.gratisadviseurs.nl om mensen “gratis” van advis te bediennen. Dat het niet altijd is wat de persoon in kwestie wilt horen
is daar aan toe…. maar het is leuk als je positieve reaktie’s krijgt…. en daarvoor doe ik het. Nou eens niet voor het geld, en hier kunnen ze wel altijd terecht met hun vragen en het zal ook altijd beantwoord worden.!
Ko, hier heb je helemaal gelijk in
Daarom zit ik nou bij http://www.gratisadviseurs.nl om mensen “gratis” van advies te bediennen. Dat het niet altijd is wat de persoon in kwestie wilt horen
is daar aan toe…. maar het is leuk als je positieve reaktie’s krijgt…. en daarvoor doe ik het. Nou eens niet voor het geld, en hier kunnen ze wel altijd terecht met hun vragen en het zal ook altijd beantwoord worden.!
Heel nobel van uw Meneer Well maar als ik op uw link inlogt staan daar wel allemaal banners van de Astrolijn etc.
Misschien ben ik de uitzondering op de regel maar ik heb na het verlies van mijn zoon,de wereld niet als hard en egoistisch ervaren.Integendeel juist!!
Nod steeds ontroert het mij regelmatig hoe lief,dapper en bedachtzaam de mensen om ons heen zijn.
In het begin had ik heel veel moeite met de weekenden,ik kon het niet uitstaan dat iedereen lekker vrij was en iets leuks ging doen.Ik voelde me dan heel alleen staan in mijn verdriet.Nadat ik dit een keer had “opgebiecht” stonden er vele weekenden daarna diverse mensen voor de deur.De tamtam ging snel en de reactie was dan ook,”Nee El,je staat niet alleen,wij zijn er!!We weten alleen soms niet wat we moeten doen”.
Toch ondanks al die mensen om mij heen ben ik naar een medium gegaan,ik wilde zo graag een boodschap,en weten of er echt een leven is na de dood.(iets waar ik voor zijn overlijden niet aan twijfelde,maar daarna niet op durfde hopen)
Ik begrijp mensen die naar een astrolijn bellen,ik begrijp hun wanhoop en hun zoeken naar…..
Ik zal zelf nooit bellen tenzij het is om te kijken hoe ze het doen en om dan uit eigen ervaring een oordeel te geven.Dat was ook mijn reden om naar Derek te gaan.
Helaas zijn er teveel mensen die niet in mijn positie verkeren en in alle eenzaamheid een groot verdriet moeten dragen,die mensen bellen een astrolijn,die mensen geven smakken met geld uit aan oplichterij.
Hoe kan je het tegengaan?Hoe kan je die mensen bereiken? Ik wilde dat ik het wist want ik vind het in en in triest dat als je al zoveel verdriet hebt je door het oplichtersgilde nog verder in de problemen komt en zelfs de hoop op een leven na de dood als klinklare onzin af gaat doen.
Juist dat laatste is zo belangrijk om van overtuigd te zijn,het helpt echt om te weten dat je dierbare er nog een beetje is,en dat je daarom je leven verder moet leven.
@Ellen, jij kon en kunt je verdriet in de eerste plaats delen met je man en met je kinderen. Je stond er dus nooit helemaal alleen voor. De behoefte aan een klankbord werd dus al ingevuld. Ik denk dat je omgeving daar onbewust mee rekening hield. Anders wordt het als je afhankelijk van de aandacht van je omgeving bent. Iets wat veel alleenstaanden (waaronder ik zelf) meemaken. Men ervaart je verdriet dan al snel als een last en neemt afstand.
Wat me ook is opgevallen dat het medeleven in de provincie groter is dan in de Randstad. Op het platteland en in kleinere dorpen kent iedereen elkaar persoonlijk en voelt men zich betrokken. Kleeft ook een nadeel aan zoals we gisteren nog zagen in bij Knevel en van de Brink. De twee ex-verdachten van de Puttense moordzaak worden nog altijd gewantrouwd terwijl hun onschuld vaststaat.
Mooie fotomontage en goed stuk!
Ellen.
Een oor dat luistert naar iemands verhaal is altijd goed en is in deze maatschappij soms erg hard nodig. Maar van deze behoefte moet geen misbruik gemaakt worden, en buiten dat … als ze de persoon die het nodig heeft nog eens ECHT hielpen …. maar net wat je zelf ook aangeeft, zitten ze alleen maar hun zakken te vullen met andermans verdriet. En verstand van zaken (waar het over moet gaan) hebben ze niet.
De persoon mag dan in moeilijkheden zitten…. dit is niet aan hun, het gaat hun erom om het verhaal zo lang mogelijk te laten duren zodat de kassa rinkelt.
En aan het verdriet, die aan de andere kant heerst denken ze niet… of beter gezecht daar kunnen ze niet aan denken daar zijn ze te dom voor.!!
@Ko
Was dat niet “De randen van de nacht” volgens mij, met zo een vervelend mannetje. Brrr een draak van een programma
@René, nee het was een ander programma. Ik kom er nog op terug.