30 April. Amsterdammers, Limburgers en Brabanders hebben met elkaar gemeen dat ze elk jaar geplaagd worden door boeren en buitenlui die hun festiviteiten komen opleuken. Het is niet verwonderlijk dat de autochtone bevolking die invasie met gemengde gevoelens ondergaat. Ik ken vele Limburgers die daags voor het Carnaval de benen nemen naar zonnige vakantiebestemmingen. Amsterdammers krijgen die nijging omstreeks Koninginnedag. Het zal je niet verbazen dat ik het goede voorbeeld van Bea volg en de Koninginnedag steevast buiten mijn residentie vier. Gevlucht voor het hoofdstedelijke oranjegeweld ontmoette ik in een dorpje nabij de Vecht mijn Koningin van de Liefde.
Hoewel de Oranjeverenigingen in de provincie zich elk jaar weer op de borst kloppen dat ze een geslaagde hommage aan de Koningin hebben gebracht stelt hun organisatietalent in verhouding tot de grote steden niets voor. Vrijmarkten, ringsteken, koekhappen en een vals spelende fanfare met een trotse eerste burger voorop. Lampionnenoptocht en vuurwerk tot besluit. Zo ongeveer ziet het programma er jaarlijks uit. De kleinschaligheid heeft haar charme. Als toeschouwer van de burgerlijke kneuterigheid bekruipt je het warme Ik Hou van Holland gevoel. Je schiet wat plaatjes voor het nageslacht want dit aandoenlijke tafereel heeft haar langste tijd gehad. Over enkele jaren gaan wij gebukt onder de Shariah.
Tussen de dorpse uitbundigheid ontdekte ik op een zonovergoten terrasje een blonde in hagelwit geklede dame die net als ik overduidelijk import was. Wij Amsterdammers vallen altijd op. Ze zat alleen aan een tafeltje. Dat zegt nog niets. Misschien stond haar lover in de rij voor de tapkast om een biertje te bestellen. Of had hij haar verlaten voor een sanitaire stop. Met mijn blik op haar gericht bleef ik nog even tussen de meute staan. Ik wachtte geduldig maar de stoel naast haar werd niet bezet en dus nam ik mijn kans waar. Quasi onverschillig stapte ik op haar af. “Is deze stoel nog vrij?” Ze lachte me vriendelijk toe en knikte bevestigend.
Ik zit nooit verlegen om openingszinnen. “Warm hè of kom je hier wel vaker?” Dat soort dooddoeners zul je uit mijn mond niet horen. Ik tracht altijd in te spelen op het moment of de actualiteit. En dus had ik een originele oneliner in gedachte. Maar ze was me één stap voor. “Mooie camera heb je. Ben je soms fotograaf van beroep?” Vrouwen die gelijk het initiatief nemen, daar houd ik van. “Nou eghh…, nee. Dat was ik ooit. Tegenwoordig schrijf ik en doe nog iets met Internet,” antwoordde ik haar. “Interessant. Waar schrijf je voor? Toch niet voor het lokale Sufferdje?” Het woord Sufferdje sprak ze met minachting uit. “The Washington Post, New York Times, Time en de Staphorster Courant,” liet ik me zo achteloos mogelijk ontvallen. Ze schaterde het uit. Het ijs was definitief gebroken.
We keuvelden vrolijk verder en het bier spoelde rijkelijk door onze kelen. Nikkelen Nelis maakte ons “feestje” compleet. Ondertussen had mijn tafeldame zich als Tineke voorgesteld. Mijn uitnodiging samen een hapje te eten werd gretig aanvaard. Aan gespreksstof ontbrak het de blonde schone niet. Ze vertelde over de kunstgalerie die ze samen met haar moeder in Amsterdam bezat. Haar vader, een kunstenaar, had die opgezet. Na zijn plotselinge dood besloten moeder en dochter de zaak voort te zetten. Maar nu was er onenigheid ontstaan. Inzet van de perikelen haar keuze voor een “foute” man. De ruzie was uitgerekend vandaag, Koninginnedag, hoog opgelopen. De reden voor haar om even uit te blazen en de trein te pakken naar dit pittoreske in oranjesfeer gehulde gehucht.
Nieuwsgierig naar de definitie van de “foute man” hoorde ik Tineke verder uit. Natuurlijk was hij getrouwd, stukken ouder en vader van tig kinderen. Het zijn de klassieke buitenechtelijke relaties die vrijwel altijd tot mislukken zijn gedoemd. Voorzichtig deelde ik Tineke mee dat haar moeder gelijk had. Tineke beaamde dat ze misschien stom bezig was. Kon ik haar adviseren? Alvorens antwoord te geven keek ik haar nog eens onderzoekend aan. Goh, wat was ze mooi! Er doemde visioenen van hartstochtelijke vrijpartijen bij me op. Het lag op mijn lippen om te zeggen: “lieve meid, vergeet die vent en laat je eens lekker met een ander gaan.” Die gedachte uitte ik vanzelfsprekend niet. Ik gaf haar wat voorbeelden van gelijksoortige relaties met een dramatische afloop en de raad om haar intuïtie te volgen.
Na afloop van het diner vroeg Tineke of ze mee kon rijden naar Amsterdam. Mijn hart maakte een sprongetje. Hier had ik op gewacht. Door onze gesprekken was er een saamhorigheidsgevoel ontstaan dat ik zo lang mogelijk wilde vasthouden. Aangekomen in de hoofdstad sprak ze de historische woorden: “Ko, je gaf me straks de raad om mijn intuïtie te volgen. Mijn gevoel zegt dat je een heerlijke vent bent die weet hoe hij vrouwen moet verwennen. Dus bewijs me dat ik gelijk heb!” Het is maar zelden in mijn leven voorgekomen dat vrouwen mij zo openlijk hun behoefte aan een vrijpartij verklaarde. Ik zag het als een onverwacht cadeautje dat ik maar al te graag aanvaardde. Het werd een nacht om nooit meer te vergeten. Tineke gaf alles wat een man maar wensen kan. Haar passie was overrompelend en stuwde mijn libido tot ongekende hoogten op.
De volgende morgen wilde ik haar keurig thuis brengen maar dat weigerde ze. Nee, ze pakte liever de tram. Ik respecteerde dat, nam afscheid maar vergat haar kaartje te vragen. Jammer, want nu had ik geen idee waar ze woonde. Ik kende zelfs niet haar achternaam. Dagenlang hoopte ik op dat ene telefoontje want ik was verliefd. Helaas, dat telefoontje bleef uit. Misschien was dat ook maar beter zo. Vrouwen die op moeilijke mannen vallen laten hun prooi – tegen beter weten in – niet snel los. Het is de uitdaging die hen verblindt voor de realiteit. In dit geval bleek dat de aanhouder wint. Een paar jaar later liep ik haar bij toeval tegen het mooie lijf, innig gearmd met een veel oudere vent. Ze gaf me een vette knipoog en ik wist voldoende. Het was haar dus toch gelukt.
Hee Ko de Dromer is weer wakker geworden.
Het verhaal is weer zoals vanouds is het waar of is het fantasie.
Vreemd dat we dat bij Ko eigenlijk nooit weten….
Hij kan praten als brugman, maar soms luistert hij aandachtig.
@Broeder Dra, zoals je hebt kunnen lezen moet ik nu mijn aandacht over twee weblogs verdelen. Dat gaat prima, ik plaats gewoon door. Dit verhaal is helemaal autobiografisch. Met één verschil: ik heb de bewuste dame vaker gesproken dan ik doe voorkomen.
Twee weblogs?…..dan heb ik ergens wat gemist.
Maar ik heb het de laatste maanden ook zo druk.
Gelukkig zaten daar ook weer een paar leuke dames tussen.