Ko van Dijk Vertelt

Amerika was gisteren in de ban van de verkiezingen. Jammer voor Peter. R .Vries want daarom kregen de Joran Tapes vrijwel geen aandacht. Ik heb weinig verstand van Internationale politiek en nog minder van de politieke verhoudingen in Amerika. Volgens Charles Groenhuijsen hoef ik me voor mijn gebrek aan politieke kennis niet te schamen. In Nederland zijn alle ogen gericht op de twee belangrijkste democratische kandidaten: Hillary Clinton en Barrack Obama. Dat is ook logisch want wie van beide wint schrijft geschiedenis. Nooit eerder werd de belangrijkste wereldmacht geregeerd door een vrouw of door een zwarte man. Bijna negentig procent van de Nederlanders vergeet gemakshalve dat er ook nog Republikeinse kandidaten bestaan en dat de finalematch op 4 november 2008 tussen de Republikeinen en Democraten zal gaan.

Groenhuijsen adviseert om vooral op John McCain te letten. Deze eenenzeventig jarige Republikein gooit hoge ogen. Het zou hem niet verbazen als McCain de komende vier of acht jaar de nieuwe president van de VS zal zijn. Wij kunnen ons niet indenken dat een oude man tot wereldleider gekozen wordt. In Nederland ben je als vijftigplusser afgeschreven. Het bedrijfsleven kotst je uit. Je bent te duur en statistisch bezien vormt je gezondheid een groot risico. In ons land zal een lijsttrekker van boven de pensioengerechtigde leeftijd geen enkele kans op stemmen maken. In het buitenland kijkt men daar totaal anders tegenaan. Ronald Reagan was zeventig toen hij aan de macht kwam en de eerste president die na Eisenhouwer twee ambtstermijnen wist vol te maken. Hij vertrok net zo vrolijk als dat hij het Witte Huis betrad en dat kun je van zijn voorgangers niet zeggen.

De Republikein Reagan was mateloos populair. Hij was de vleesgeworden droom van de krantenjongen die het schopte tot de machtigste man van de wereld. Achteraf bezien valt er op zijn beleid het nodige af te dingen. De economie wist hij niet uit de malaise te trekken. Plannen om de sociale voorzieningen te verbeteren werden door hem van tafel geveegd. Onder zijn bewind liepen de begrotingstekorten tot ongekende hoogten op. Reagan bezat echter een groot charisma, veel gevoel voor humor en een optimistisch karakter. Dat maakte hem ook bij zijn tegenstanders geliefd. Reagan was een slimme diplomaat. Die kwaliteit heeft in mijn opinie een bijdrage aan de wereldvrede geleverd. Dit kunnen we niet zeggen over het optreden en beleid van George Bush.

Hillary Clinton roept nostalgische gevoelens op aan de tijd dat haar man de wereld regeerde. Bill Clinton was net als Reagan gezegend met een optimistisch karakter, charisma en diplomatieke gaven. Zijn gevoel voor humor deed de rest. Bij Hillary ontbreken de karaktereigenschappen waaraan haar echtgenoot zijn populariteit te danken had. Groenhuijsen: “Van een vrouwelijke kandidaat als Hillary zou je na al die macho-mannetjes aan de top een wat warmere, meer invoelende benadering verwachten. Helaas. Dat probeert ze wel maar veel kiezers vinden haar juist kil, koud en berekenend. Veel kiezers hebben daarom – terecht of niet – een ontzettende pesthekel aan haar.”

Over Barrack Obama zegt Groenhuijsen: “Van de zwarte kandidaat Barack Obama verwacht je misschien pittige standpunten over de wijd verbreide armoede en de achterstelling van zwarte Amerikanen. Denk maar aan kandidaat Jesse Jackson destijds die als een radicale, activistische dominee tekeer ging. Maar Barack zoekt juist het gematigde midden. Hij praat wat vaag over “een nieuwe toekomst” en heeft weinig concrete voorstellen.”

Ik denk dat Groenhuijsen een punt heeft als hij wijst op het Republikeinse kamp. Bush mag de Republikeinen dan een negatief imago hebben gegeven dat wil niet zeggen dat dit van invloed op zijn opvolger hoeft te zijn. Bij het winnen van een verkiezing is de persoonlijkheid van de kandidaat wellicht nog meer dan zijn partijprogramma van belang. Leeftijd is in ieder geval niet het criterium. De welbespraakte 72-jarige arts Ron Paul bijvoorbeeld wist via het Internet 6 miljoen dollar op te halen voor zijn campagne. Deze man verkondigt op zijn zachts gezegd progressieve denkbeelden die beter zouden passen bij de Democraten. Hij mist jammergenoeg het grote sponsorgeld om zich als kanshebber voor het presidentschap te kwalificeren. We zullen het bij de republikeinen met een McCain, of Mike Huckabee (53) moeten doen. Vooralsnog staan de Democraten aan kop. Of dat zo blijft valt te bezien. Vergeet niet het gezegde dat hardlopers ook doodlopers kunnen zijn.

Gepost door Ko van Dijk op februari 6th, 2008 om 10:07
Categorie: Politiek  |  Commentaar geven en pingen is niet mogelijk.