Update: 1-02-2008. Ik wil, mede namens de familie Beemsterboer, iedereen bedanken die gehoor gegeven heeft aan de oproep om de clip op zijn of haar weblog te zetten en te linken naar dit artikel. De reacties waren ronduit overweldigend. Bloggers, reuze bedankt voor jullie inzet.
Moord of doodslag. Bestaat er zoiets als zinloos geweld? Vanuit de optiek van de dader bezien heeft geweld een reden. Zijn handeling is ingegeven door cultuurverschillen, afwijzing, jaloezie, machtsmisbruik, bedreiging of pure frustraties. Niet zelden is de geweldenaar onder invloed van drank en drugs of geestelijk minder toerekeningsvatbaar waardoor hij buiten proportioneel reageert met alle gevolgen van dien. Het leed dat zijn daad bij de nabestaanden van het slachtoffer achterlaat is onbeschrijflijk. Sommige daders (mits gepakt) beseffen dat en tonen berouw. Maar dat maakt het verdriet voor de achterblijvers er niet minder om. Is het mogelijk om je leven weer op te pakken en inhoud te geven als je kind op een beestachtige manier door haar ex-vriend is afgeslacht?
Wanda en Jacques Beemsterboer leefden intens mee met hun mooie dochter Nadine. Ook haar oudere zus Jacqueline was trots op wat haar jongste zusje presteerde. Ze genoten van haar doorzettingsvermogen een carrière te bereiken in de entertainment industrie Nadine was niet alleen een mooi en opgewekt meisje maar ze had ook talent. Dansen, zingen en presenteren was haar grote passie. Iedereen was het er over eens dat Nadine ooit zou schitteren op televisie of toneel. Nationale roem zou haar deel zijn. Dat was ook haar doel want als ze dan veel geld zou verdienen kon ze iets doen voor het leed van dieren. Niet voor niets koos Nadine voor een vegetarisch menu. Haar sociale betrokkenheid bij mens en dier leverde een grote schare vrienden en vriendinnen op.
Nadine was populair omdat ze een onwrikbaar geloof had in het goede van de mens. Toen haar ouders voorzichtig hun bedenkingen uitte tegen de vriend van Nadine wuifde ze hun zorgen weg. Deze jongen was een goed mens met een vervelend verleden waar hij niets aan kon doen. Zij liet de zon weer in zijn leven schijnen, dus kwam alles goed. Achteraf blijkt dat deze man een fors strafblad bezat waaronder een veroordeling voor poging tot moord met een hakbijl op zijn vorige vriendin. Nadine heeft dit geweten en nam haar zus Jacqueline in vertrouwen. Jacqueline worstelt nog altijd met dit “geheim” dat ze van Nadine niemand vertellen mocht.
Nadine was verliefd en wilde niet inzien dat het verschil in leeftijd en een andere cultuur haar ouders terecht zorgen baarden. De teleurstelling voor Nadine was groot toen bleek dat haar ouders niet voor niets hadden gewaarschuwd. Haar vriend had een bezitterig en emotioneel karakter waar ze niet mee kon samenleven. Ze besloot een einde aan de relatie te maken en trok weer bij haar ouders in. De vriend was ontroostbaar. Nadine zo naïef om hem te willen helpen bij de verwerking van zijn liefdesverdriet. Ze wist dat hij zijn emoties niet onder controle had. Desondanks gaf ze op 2 december 2006 gehoor aan zijn wens om nog een keertje met haar te praten. Daartoe had hij Nadine min of meer gedwongen. Indien ze niet aan zijn verzoek wilde voldoen dan zou hij een feestje van Nadine en haar vrienden komen verstieren. Nadine vertrok naar haar vriend en kwam niet meer levend thuis. Meer dan dertig messteken was de beloning voor haar liefde en begrip. Nadat meer bekend werd over de dader en zijn achtergrond acht Jacques het niet voor onmogelijk dat de dood van Nadine een bloedbad op het feestje voorkomen heeft.
De dader gaf zichzelf, na een bezoek op de Wallen, aan.. Het motief voor zijn afslachting: afwijzing en jaloezie. Wanda en Jacques waren niet verrast. Waar ze altijd bang voor zijn geweest en Nadine veelvuldig voor hadden gewaarschuwd werd pijnlijk bevestigd. “Als ouders sta je machteloos als je ziet dat je dochter de verkeerde partnerkeuze maakt. Wanneer je zo’n jongen afwijst en te veel gaat ageren verlies je ook je kind. Die kiest in de eerste plaats voor haar grote liefde,” zegt Jacques. “Door een weg open te houden voor als het fout gaat hoop je erger te voorkomen.” Vanzelfsprekend waren de ouders van Nadine dolblij dat ze zelf inzag de verkeerde keuze te hebben gemaakt. Nadine had waarschijnlijk nog geleefd als ze daarbij besloten had om haar ex nooit meer te zien. Het liep anders.
De eerste maanden na de brute moord gingen Wanda, Jacques en haar oudere zus Jacqueline door een hel. Ze zochten aansluiting bij lotgenoten maar kwamen al snel tot de ontdekking dat ieder voor zich op een andere wijze met een dergelijk groot en onmenselijk drama omgaat. Over het algemeen heerst er bij de nabestaanden woede, intense haat en onbegrip voor de daad. Het is ook heel erg moeilijk om je te verplaatsen in de gedachtegang en het motief van de dader. Sommige moordenaars zijn nooit gevonden zoals bij de moord op Marianne Vaatstra. Ook de manier waarop nazorg door de autoriteiten is geboden en hoe de daders zijn bestraft verschilt van geval tot geval. Dat maakt het extra moeilijk om verwantschap te voelen met andere nabestaanden van een slachtoffer door geweld. Het verdriet is hetzelfde maar wordt verschillend verwerkt. .
Gedwongen afscheid nemen van je kind, je broer, je zus of je vrienden door ziekte of ongeval is traumatisch maar blijkt beter een plaats te geven dan het verlies door bruut geweld. Wanda, Jacques en Jacqueline besloten tot een opmerkelijke therapie. Nadine had twee wensen. Ze wilde een beroemdheid worden en zich inzetten voor dierenleed. Zou het niet geweldig zijn als haar ouders en vrienden haar dromen postuum in vervulling konden laten gaan? Dit plan werd in de brede vriendenkring van Nadine enthousiast ontvangen. Er kwam van alle kanten hulp om een Foundation op te richten. De giften stroomden binnen. Wanda, Jacques en zus Jacqueline putten troost uit al deze reacties.
Inmiddels werpt de Foundation haar vruchten af. Uit naam van Nadine kon aan Warchild € 7.000,- worden geschonken. Op 1 december 2007, precies een jaar na haar gewelddadige dood, werd een groot feest georganiseerd: Rocken tegen Knokken. Dat feest was geheel in de geest zoals Nadine dat zou hebben gewild en bracht nog eens € 2.000,- op. Dat geld werd op 20 december overhandigd aan de Stichting Alertis die zich inzet voor mishandelde beren in Azië.
De nieuwste actie is de dvd “Inspired by Nadine” Het is een knap gemonteerde clip van beelden uit het leven van Nadine gemixed met flitsende rapmuziek en dans. De bedoeling is dat deze muziek, waar Nadine zo van hield en haar vrienden perfect op deze dvd hebben uitgevoerd, een hit wordt. Vanzelfsprekend is de opbrengst voor de Foundation en zal geschonken worden aan Warchild. Jacques is nu gestart met de organisatie van de megamanifestatie “Herdenking slachtoffers van geweld” die gepland staat in Hoorn op 20 september 2008. Jacques Beemsterboer: “We willen het “Nadinegevoel” breed uitdragen en laten zien dat je met een verlies ook positief kunt omgaan. Al die hartverwarmende reacties en het enorme succes van onze Foundation helpt ons bij de verwerking van een groot verdriet. We hebben weer een doel en daarmee ons leven inhoud kunnen geven. Natuurlijk zijn we dagelijks met Nadine bezig maar niet met haatgevoelens tegenover de dader maar met het besef dat Nadine in vele harten voortleeft.”
Bij deze roep ik mijn medebloggers op om deze tekst (eventueel ingekort of aangepast) inclusief clip te kopiëren en aan hun weblog toe te voegen. Eens kijken waartoe wij webloggers samen in staat zijn. Stay Tuned.
Fijn om te zien dat ook jij aandacht besteedt aan Nadine en de clip. En nu maar hopen dat deze actie zich als een olievlek over het net uitbreidt en Nadine de hit geeft die ze verdient !
Dit is waar elke ouder bang voor is. Ik ook. Ik zie mijn mooie dochter en ben ook een beetje bang dat ze de verkeerde jongen ontmoet. Maar ja, ook ik weet dat je je dochter kwijt bent als je de liefde van je kind niet accepteert.
Ik kreeg de hele clip door kippenvel. Bijzonder en bewonderenswaardig dat mensen daartoe is staat zijn. Ik steun de actie van harte. Morgen komt ie op mijn blog te staan. Ik hoop dat vele volgen.
Wellicht kun je nog deze link toevoegen: http://www.aandachtdoetspreken.nl/2007%20Bundel/webpagina%2008.htm
Deze organisatie, opgericht door de ouders van Alan Roos (garagemoord Loosduinen), heeft immers een belangrijke aanzet geleverd voor begeleiding van nabestaanden van moorden door zinloos geweld en onder i.s.m. Tegen Geweld en andere organisaties ook voor een grotere aandacht voor de aanpak van geweld.
Ik zal ook z.s.m. het stukje op mijn log plaatsen.
Laat ik het voorop stellen dat het heel verschrikkelijk is, maar al die losse inititatiefjes zet natuurlijk geen zoden aan de dijk.
Daar komt nog bij dat ik mij niet kan voorstellen dat mensen op deze manier beter hun rouw kunnen verwerken. Ik geloof het niet.
Je schreef:
Ik geloof helemaal niet dat het anders is, maar dat denk ik alleen maar vanwege het feit dat ik mijn zusje verloor door een ongeval.
Ik snap de intentie van de ouders van kinderen die op brute wijze om het leven worden gebracht, maar het is een vreemde persoonsverheerlijking naar mijn mening.
Tenslotte was het ook gewoon een kind dat niet naar haar ouder wilde luisteren.
René
Ps,
Ik wil benadrukken dat ik niemand extra verdriet wil aan doen, maar als zaken worden beschreven of worden benoemd dan met het wel vanuit alle blikpunten gebeuren
@René: “Ik snap de intentie van de ouders van kinderen die op brute wijze om het leven worden gebracht, maar het is een vreemde persoonsverheerlijking naar mijn mening. Tenslotte was het ook gewoon een kind dat niet naar haar ouder wilde luisteren.”
In dit geval ligt het genuanceerder. De dader kwam al drie jaar bij de familie over de vloer. Hij gedroeg zich meer dan voorbeeldig. Toch hadden de ouders een onbestemd gevoel. En wat kun je doen tegen een hevig verliefde dochter die haar vriend volkomen vertrouwd? Zoals jij het wil doen voorkomen is het een kwestie van eigen schuld dikke bult. In zekere zin heb je gelijk maar zo eenvoudig ligt het niet. Liefde maakt blind, een normale menselijke eigenschap.
Nadine zag op een zeker moment ook in dat het beter was om de relatie te verbreken waarschijnlijk op het moment dat ze achter de ware aard van haar vriendje kwam. De enige fout die ze maakte is die bewuste avond nog een keer naar hem toe te gaan. Maar had ze een andere keus? Achteraf kun je allemaal scenario’s bedenken hoe de moord voorkomen had kunnen worden maar dat is napraten.
Dat nabestaanden de behoefte hebben aan een monument kan ik volkomen begrijpen. Ze doen dat niet alleen voor hun eigen verwerkingsproces maar ook om de aandacht te vestigen op een steeds groter wordend probleem namelijk zinloos geweld. Want als signalen beter zouden worden opgepakt door Justitie en politie kan meer leed (soms) voorkomen worden.
Waarschijnlijk had hij haar vroeg of laat toch wel te grazen genomen.
@ René”: Van een “vreemde persoonsverheerlijking” door de nabestaanden is in dit geval absoluut geen sprake. Het initiatief voor het maken van het nummer en de clip ‘Nadine – Inspired by you’ lag geheel bij de vrienden van Nadine uit de dans- en platenwereld. Voor haar familie kwam dit als een – zeer welkome – verrassing.
Nadine’s ouders zijn ook niet degenen van wie het idee kwam om te proberen ‘Nadine -Inspired by you’ via het internet tot een hit te laten uitgroeien. Ze weten er van, steunen de actie, maar spelen zelf geen actieve rol. Ik geloof trouwens wel in dit soort “losse inititatiefjes”. Er zijn genoeg voorbeelden van hits en hypes die heel klein begonnen op het internet.
@Rene… verlies door geweld voegt een extra leeddimensie toe.
Voor een goed overzicht hiervan:
http://www.nadinefoundation.nl/Nieuws/slachtoffer.htm
Een onverlaat schendt het leven van een dierbare, expres. Dat maakt het zo moeilijk te verkroppen + de nasleep van rechtszaken of in geval van Nicky Verstappen, Marianne Vaatstra enz. het niet vinden van de dader. Dat maakt de nabestaanden ook nog eens machteloos.
Zelf hebben wij ook met ernstig geweld op een dierbare te maken gehad. Die heeft het (met gevolgen) overleefd, maar wat er door je heen gaat als het is gebeurd, is niet te beschrijven. De dader van de dierbare is ook nooit opgespoord. Vond justitie kennelijk niet belangrijk. Ik heb hem naar de hel gewenst en hoop dat hij daar al zit en hoewel ik een positief denkend mens ben en wil zijn, heb ik geen seconde spijt van die gedachte.
In die zin denk ik dus ook dat nabestaanden van slachtoffers van geweldsmisdrijven te maken krijgen met extra akelige processen naast het verdriet, zoals onmacht, gevoel van onrecht en eventueel confrontatie met de dader. Dat is heel heftig, traumatisch.
Vaak kunnen mensen niet meer werken, krijgen ze problemen op het werk, belanden dus in een uitkering, in de armoe uiteindelijk. Ze blijven met wrokgevoelens zitten en doen daarmee zichzelf extra schade aan. Ze krijgen dikwijls gezondheidsklachten.
Daarnaast komt het voor dat de daders op vrije voeten komen, de nabestaanden zich bedreigd voelen of werkelijk bedreigd worden, dus die moeten dan noodgedwongen verhuizen of onderduiken. Dit geldt tenminste voor een familie van de laatste slachtoffers, want deze daders zijn criminelen. Dan zullen we het maar niet over de strafmaat hebben, want dat is helemaal een lachertje….
‘Dit geldt tenminste voor een familie van de laatste slachtoffers, want deze daders zijn criminelen.’
voor een familie van een van de slachtoffers van het afgelopen decennium… bedoelde ik.
Als je een dierbare verliest of door een ongeluk of door geweld, moet je iets doen om je zielepijn te overleven en of dat groot of klein is maakt niet uit, dat is voor een ieder weer anders. Ik heb zeker bewondering voor Martin en Irene die door al hun zielepijn heen de stichting ADS hebben opgericht en daar al voor vele slachtoffers na hun positieve dingen mee hebben bereikt. Al is het maar het glaasje water in de rechtszaal dat eerst alleen voor de daders was weggelegd!! Zoals 1 van hun negatieve ervaringen was schrijnend en pijnlijk. Zie zo ook het boek dat de ouders van Tinka van Rooy hebben uitgebracht met hulp van o.a Jaap Jongbloed en zo heeft Jaqueline de cd van haar zus, pijnlijk schrijnend ze zijn allen op brute wijze uit het leven gerukt weg van de ouders geliefden zussen broers . Maar dat gebeurd ook bij mensen die verongelukken, smorgens naar hun werk gaan en nooit meer thuis komen. Moord, ongeluk, hartstilstand, hier word geen afscheid genomen en dat is het moeilijke van het leven op aarde.
Juist de geest van Nandine leeft een stuk voort in haar ouders en zusje , wat Nadine in levende lijve had willen bereiken zetten zij voort, voor Nadine.
@Ko, ik heb hem overgenomen op mijn log. Alleen lukt het me niet om het filmpje te plaatsen.
Ik heb dit bericht compleet op mijn weblog geplaatst,en sta er voor 200 % achter,ik hoop dat veel webloggers het zelfde zullen doen,en de ik zal zeker de DVD kopen.
Groetjes
Sandra
GOED VAN JE KO..OM HIER ZOVEEL AANDACHT AAN TE BESTEDEN..IK HEB DE VIDEOCLIP AL OP MIJN HYVES GEZET..EN IK ZAL MET MEERDER VRIJWILIGERS VAN NABESTAANDEN VAN ERNSTIGEGEWELDDILICTEN..MEER INFO VERSTREKEN ..OVER DE DAG VOOR HERDENKING DIE DIT JAAR IN HET TEKEN VAN NADINE ZAL STAAN..
@Klaske, dank voor de support. Kleine correctie: dat dag staat niet alleen in het teken van Nadine. Het is meer het Nadinegevoel dat centraal zal staan. D.w.z. hoe ga je om met zo’n verschrikkelijk gebeuren en hoe kun je daar een positieve draai aan geven.
Nee o.k. ik weet wat je bedoelt ko..maar het word wel in het dorp gehouden waar zij vandaan kwam toch!!..En tuurlijk deze dag staat in het teken van Nabestaanden van ersnstige geweldsdilicten..vanuit het gehele land..Heb deze dag ook zelf vaak mee georganiseerd..En hoop dat er dit jaar wat meer belangstelling en respect zal zijn dan vorig jaar..en ook meer aandacht op een positive manieir in de media ..zou niet verkeerd zijn.
groetjes Klaske Ferwerda