Ik heb gisteren genoten van Pauw en Witteman en niet in de laatste plaats om Uri Geller. Nadat SBS6 de kijker wist op te warmen met een documentaire over deze beroemdste lepeltjesbuiger ter Wereld, zagen we aansluitend het fenomeen live aan tafel in de beste talkshow die onze kwelbuis rijk is. Regisseur Bert van der Veer schrijft op zijn weblog daarover: “Eerst kreeg hij Paul Witteman onder de indruk door een tekening die de presentator in zijn binnenzak had na te schetsen. Toen waren de kijkers aan de beurt voor een anti-rookcampagne. De afmaker was Jeroen Pauw. Geller wist te achterhalen dat die enorm geërgerd was doordat een bestelde sofa maar niet wilde arriveren. Toen was de tijd om. Uri Geller had de mannen gewoon geen schijn van kans gegeven. Heerlijke televisie. Materiaal voor iedere cursus interviewtechniek.” Helemaal mee eens Bert!
Sinds Uri Geller de wereld met zijn kunstjes versteld deed staan is er getracht hem op alle mogelijke manieren te ontmaskeren. Gedeeltelijk is dat ook gelukt. Het buigen van de lepeltjes bijvoorbeeld kan elke goochelaar met wat oefening reproduceren. Iets lastiger wordt het met tekeningen zoals we in de uitzending hebben gezien. Maar ook dat trucje zou ik je kunnen uitleggen. Blijft over de reading van de ergernis over de sofa van Jeroen Pauw. Verbazend? Neen. Wat Uri namelijk doet is zelf de onderwerpen aandragen. Hij vroeg aan Jeroen immers te denken aan iets dat hem ergerde. Uri laat zich namelijk vooraf informeren over de interviewers en over hun karakter. Die informatie slaat hij op. Het knappe is nu dat Uri tijdens het interview “zoekt” naar een geschikt moment om iets met die info te doen. Omdat niets over zijn optreden vooraf was doorgenomen maakt Uri handig gebruik van het verrassingseffect. Ik zal een voorbeeld geven.
Iemand vertelde me in vertrouwen dat een wederzijdse kennis een flinke deuk in zijn nieuwe auto gereden had. Hij maakte zich zorgen over het drankgebruik van deze persoon. Enkele dagen later had ik de bewuste autobezitter aan de telefoon. Hij weet dat ik foto’s kan “lezen” en vroeg me om raad. Ik bestudeerde de aan mij toegezonden foto en vroeg onderhand quasi nonchalant hoe het met zijn auto was. “Prima,” antwoordde hij. “Hummm, merkwaardig. Ik zie toch een flinke deuk in het voorspatbord en ik ruik alcohol…” Het bleef akelig stil aan de andere kant van de lijn. Heimelijk stikte ik bijna van de lach maar liet dat natuurlijk niet merken. Je begrijpt dat ik hem daarna alles over die foto op zijn mouw had kunnen spelden.
Is Uri een oplichter en charlatan? Het is maar hoe je het bekijkt. Verbazender was geweest als Uri een van de andere gasten aan tafel, waar hij niets over had kunnen weten, een reading gegeven had. Zoals Bert van der Veer terecht opmerkt is Uri een meester in het overnemen van een gesprek. Deze showman in hard en nieren weet precies hoe hij zijn publiek én zijn criticasters moet bespelen. Hij is niet de enige die dat kan. Jomanda, Emiel Ratelband en de helaas overleden Theo van Gogh en Boudewijn Büch verstaan en verstonden die kunst ook. Ze weten hun publiek op elk moment te boeien en voelen perfect aan hoe ze kunnen scoren. Hun geheim is anticipatie, creativiteit en overtuigingskracht. Je hoeft daarvoor geen goochelaar of illusionist te zijn. Ook een Pim Fortuyn verstond die techniek. Je kunt het een gave noemen, hoewel daar vanzelfsprekend nog een flinke dosis ervaring bij komt kijken.
Het bovenstaande verhaal doet vermoeden dat ik niets geloof van paranormale verschijnselen. De kunstjes die we van Uri bij Pauw en Witteman hebben gezien zijn wel degelijk zonder manipulatie en voorwetenschap mogelijk. Duizenden paragnosten en mediums over de hele wereld kunnen dit. Maar die zien we niet op de televisie. Althans niet in ons land. Daarnaast ben je er nog niet met alleen je paranormale gaven. Je moet het ook nog kunnen brengen. We zagen dit met de serie Op Zoek Naar Het Zesde Zintuig. Winnaar Marchien Bakker mag dan gekozen zijn door haar prestaties, de echte winnaar was natuurlijk Liesbeth van Dijk. Niet omdat ze zoveel beter is dan Marchien maar omdat ze de kunst van het communiceren en anticiperen tot in haarvingertoppen machtig is. Bovendien is ze een aantrekkelijke televisieverschijning. Het gaat er dus niet om wat je kunt maar hoe je het brengt. En dat, mijn beste lezer, is ongetwijfeld de sleutel tot het succes.
Ko ik geniet van jouw teksten, vind ze goed/mooi geschreven. Wat Liesbeth betreft ben ik het helemaal met je eens, bovendien is het een super aardige vrouw.
Het enig wat ik met lepels kan is de soep opsmikkelen, moet die niet zo heet zijn als die is opgediend. Ik ben benieuwd naar de uitzendingen van Uri Geller.
Het is een slimme man. Ik denk dat je helemaal gelijk hebt met wat je schrijft.
@Pascal, we zijn het helemaal met elkaar eens
Ik heb een zwak voor Uri Geller. Omdat hij, hoewel ik het al honderd keer gezien heb, zijn acts toch elke keer weer aantrekkelijk weet te brengen, maar niet op de laatste plaats omdat hij buiten alles om heel veel doet voor ernstig zieke kinderen.
@Ruud, Uri is een rasartist.
Ik heb Uri in het echt gezien en kon hij mij dingen vertellen dat hij niet vooraf uit had kunnen zoeken.