Ik zag haar op het naaktstrand. Een mooie, lange, slanke vrouw. Donkere ogen, prachtige bos lang, krullend haar en een paar borsten waar ik mijn ogen niet vanaf kon houden. Ze was alleen. Ik durfde haar niet aan te spreken. De eerste gedachte die bij me opkwam was: “die vrouw is niet voor me weggelegd.” Deze ingeving had mijn lijdraad moeten zijn bij de daarop volgende gebeurtenissen. Maar wat doe je als de vrouw, waarvan je dacht dat ze geen enkele belangstelling voor je heeft, een praatje komt maken? Dan ben niet alleen verbaasd maar ook vereerd. Juist dat onverwachte is de perfecte basis voor de valkuil die verliefdheid heet.
Ze bood me een biertje aan en vroeg of ik zin had om mee te gaan zwemmen. Even later zaten we gezellig samen te eten op het terras. Er ontstond een romantische sfeer, toch vervolgden we aan het eind van de avond ieder onze weg. Mooie vrouwen zijn altijd bezet. Ze was daarop geen uitzondering. Onderhand was ik te weten gekomen dat de vrouw een vaste relatie bezat met een miljonair. Een gerustgevende gedachte. Ze woonden wisselend in Nederland en Amerika. Leuk om zo nu en dan haar strandmaatje te zijn. Dat er meer uit zou kunnen voortkomen kwam niet meer in me op.
Twee weken later zag ik haar weer op het strand. Ze keek nauwelijks naar me om. Discreet hield ik afstand. De betovering was verbroken. Pas toen ik na een middag zonnen aanstalten maakte om naar huis te gaan stond ze ineens voor mijn neus. Ze vroeg of ik haar niet meer wilde zien en spreken? Ik stond perplex. Natuurlijk wel maar ik kreeg juist van haar de indruk dat ik had afgedaan. Een misverstandje dat ze maar al te graag uit de wereld wilde helpen. Ik werd overladen met complimenten. Ze had verlangend naar mij uitgekeken en wond er geen doekjes om dat ik haar hoofd op hol had gebracht. Maar die relatie dan? Ach, dat ging al enkele jaren niet meer goed. Gebrek aan aandacht, slechte seks en het nooit nakomen van afspraken waren de voornaamste knelpunten. Hij zat in Amerika en zij hier. Ik was een welkome afleiding en een man die haar wél begreep.
Het gevolg van deze tweede ontmoeting laat zich raden. Nog dezelfde avond lagen we in mijn bed. Haar hartstocht en passie waren overrompelend. Een droom van een vrouw die koos voor een simpele ziel zoals Ko, ik kon het nauwelijks geloven. De daarop volgende dagen waren we onafscheidelijk. Ze betaalde onze uitstapjes en bracht cadeautjes voor me mee. Dit had ik nog nooit meegemaakt. Een vrouw die voor de Ko de rekening betaalt is een unicum. Ik begon zowaar in haar liefde te geloven. Maar ik wist ook dat zodra haar vent thuis zou komen het afscheid onvermijdelijk was. Dat moment brak eerder aan dan verwacht. We spraken samen af dat het liefdesintermezzo ons “geheimpje” was. Met haar vertrek sloot ik deze kortstondige liefdesband gevoelsmatig dan ook af. Tegen een miljonair kan ik toch niet op.
Ik hoorde niets meer van haar tot drie weken later op een vrijdagavond de deurbel ging. Het was tegen middernacht, de regen kwam met bakken uit de hemel. Voor mijn flatje stond een verzopen vrouw. Naast haar een levensgrote koffer. Of ze welkom was? Ze had knallende ruzie met haar vent gekregen en in het vuur van de strijd haar slippertjes met mij voor zijn voeten geworpen. Ze kon direct vertrekken en nu had ze geen dak boven haar hoofd. Ik weet nog heel goed dat ik even aarzelde haar een onderkomen te verlenen. Ze zag die aarzeling en zei: “Maar Ko, je bent toch wel blij met mij? Ik ben er nu helemaal alleen voor jou!!” Dromen zijn bedrog. Natuurlijk liet ik me overvallen, ik dacht niet meer nuchter na. We vreeën de sterren van de hemel, mijn huis maakte ze gezellig en zelfs schoon. Ik leefde in een roes tot we besloten om na zes weken op vakantie te gaan.
Aangekomen op onze bestemming sprak ze de legendarische worden: “Ko, wat zou jij doen als je geeft om een vrouw? Zou je haar zo maar laten gaan, zonder nog iets van je te laten horen?” Ik voelde gelijk aan waar ze op doelde. Haar ex had geen enkele moeite gedaan om haar uit mijn armen te rukken en dat stak. Onze vakantie was gelijk verpest. We kregen om de kleinste futiliteiten ruzie. Beiden waren we blij dat we naar huis konden gaan. Het eerste wat ze bij aankomst in Nederland deed, was in haar auto stappen en naar haar ex toe rijden. Eigenlijk was ik wel opgelucht met deze afloop. Sprookjes bestaan niet. Ik stopte al haar spullen in dozen en zetten die in de box. Ze had de sleutel. Inderdaad bleef ze die nacht weg en kwam de volgende dag haar spullen ophalen. Klaar, over en uit. Was het daar nu maar bij gebleven. Maar twee weken later nam ik haar weer liefdevol in huis. Dat hele ritueel herhaalde zich na enkele maanden nog een keer.
Een ezel stoot zich in het gemeen nooit tweemaal aan dezelfde steen. Ko was stommer dan een ezel. Ze wist het nu honderd procent zeker: Ko was de man in haar leven waar ze helemaal voor zou gaan. Omdat te bewijzen begonnen we aan een grondige verbouwing van mijn flatje waarbij zij de helft van de kosten voor haar rekening nam. Het werd helemaal haar sfeer en home. Ik vond het prima en was opnieuw smoorverliefd. Verliefdheid maakt blind. Achteraf bezien waren er voldoende aanwijzingen dat onze relatie slechts een intermezzo was. Ze kon eenvoudig niet verkroppen dat haar ex niet de aandacht aan haar schonk die ik haar bood. Ze wilde van hem zijn geld en mijn soort liefde. Geld bezat ik niet. De luxe die ze gewend was kon ik haar onmogelijk geven. Van de liefde alleen kan niemand leven. Tegen beter weten in bleef ik in onze toekomst geloven.
Haar ex had inmiddels gekozen voor een jeugdliefde. Dat weerhield haar van een derde verzoeningspoging. Een geruststellende gedachte? Ik had niet gerekend op een bemiddelde vrijgezelle huisvriend. Hij kwam regelmatig over de vloer, ik zag daar geen enkele bedreiging in. Tot er een mysterieuze Valentijnskaart in de bus lag. De afzender had volstaan de kaart overvloedig te besprenkelen met zijn aftershave. Een geur die ik onmiddellijk herkende. Vanaf dat moment kreeg ik argwaan, ik zocht het bewijs voor overspel en kreeg dat ook.
Nu was het mijn beurt om haar uit mijn huis te zetten. Ik was er kapot van. Mijn werk leed onder mijn liefdesverdriet. Ik at nauwelijks en viel 17 kilo binnen enkele weken af. De hulp van een bevriende paragnost bracht me weer op de been. Het eerste wat hij tegen me zei: “Ko, kun jij je nog de eerste indruk van haar herinneren? Je dacht toen dat deze vrouw niet voor je was weggelegd. Waarom heb jij je daar niet aan gehouden?” Boontje komt om zijn loontje. Mijn vriendin trouwde met de rijke huisvriend. Het huwelijk bleef vijf jaar instant. Toen ontdekte ze dat hij haar al jaren bedroog met een ander en was háár sprookje uit.
Ondertussen was mijn leven niet stil blijven staan. Enkele maanden na haar vertrek stond er opnieuw een dame voor mijn deur. Geen sprake van een liefdesrelatie of romantiek. Ze zocht slechts enkele dagen onderdak om uit handen van een agressieve vriend te blijven. Ik bood haar een veilig toevluchtsoord. Haar verblijf in mijn huis groeide uit tot een hechte vriendschap. Een totaal onverwachte ontwikkeling. We besloten bij elkaar te blijven. Het zou de beste relatie van mijn leven worden. Ik kijk er met plezier op terug. Ik denk dat de Kosmos mij, voor alle narigheid verbonden aan mijn onmogelijke liefde, heeft beloond met deze vrouw. De breuk was niet voor niets. Er werd ruimte gecreëerd voor een nieuwe, veel betere relatie. Een relatie waar ik bijna vier jaar van heb genoten.
Vrijwel altijd blijken opgebroken relaties achteraf bezien een gunstige wending in je leven te betekenen. Aan de hand van dit verhaal probeer ik dat te laten zien. Hoewel er enkele uitzonderingen bestaan is het daarom niet verstandig terug te keren naar een ex. Soms moet je die beslissing wel nemen in het belang van kinderen en of bezittingen. Houd er dan wel rekening mee dat je misschien mooie kansen op meer geluk in je leven verspeeld. Tot slot: het is er of het is er niet. Hoe meer moeite je voor een relatie moet doen om hem te behouden, hoe vaker je teleurgesteld wordt.
