Jim: “When I was diagnosed with cancer I found myself and my family in need of protection. I was too old to fight, too sick to run, and since cancer took my vocal cords, I couldn’t yell for help. I purchased my first ever firearm.”
Deze week viel me een artikel op in Camera Magazine. De Amerikaanse fotograaf Kyle Cassidy maakte een boeiende reportage over wapens. Geen spannende foto’s van het nieuwste snufje dood en verderf zaaiend oorlogstuig. Ook geen foto’s van soldaten die ons tonen hoe trefzeker ze de vijand daarmee kunnen uitroeien. Neen, foto’s van alledaagse, gewone burgers met hun wapenarsenaal. Met opzet heeft Kyle voor een huiskamersetting gekozen. Vriendelijke mensen kijken lachend de camera in. Onderhand tonen ze ons pistolen en geweren waar menige terrorist jaloers op zou zijn. Kyle vond een uitgever bereid om een prachtig boek van zijn 208 portretten te maken. Het vliegt de winkel uit.
Schokkend? Jazeker! Wij leven in een land waar het bezit van een zakmes je al bijna in de cel doet belanden. Een verzamelaar van antieke, onbruikbare, wapens is strafbaar tenzij hij een ontheffing heeft. Zo’n ontheffing is niet eenvoudig te bemachtigen. Een wapenvergunning is bij ons aan tal van strenge regels gebonden. In Amerika ligt dat heel anders. In meer dan de helft van de Amerikaanse huishoudens ligt een wapen in de kast. Toch lopen de eigenaren er niet mee te koop. Strafbaar zijn ze niet maar de anti-wapenlobby krijgt na de schietincidenten op de scholen een steeds groter wordende aanhang. Daarbij wijzen ze op het verderfelijke karakter van de wapenbezitter. Het zijn barbaren, louche types, cowboys en wellustelingen.
In zijn eigen omgeving wilde niemand Kyle vertellen of hij een wapen bezat. Daarom werd hij lid van een schietvereniging, kocht bladen voor wapenverzamelaars en kwam zo in contact met wapenbezitters. Hij vroeg hen te poseren. De eerste foto’s werden gepubliceerd in een wapenblad. Daarna kwamen vanzelf de verzoeken binnen. We krijgen een beeld te zien dat niet voldoet aan de gangbare opvattingen over de wapenbezitter. Het contrast tussen de schutter en zijn wapen is aan de ene kant bijna aandoenlijk en aan de andere kant beangstigend. Het zijn zeker geen macho’s of Hells Angels die trots hun dodelijk wapenarsenaal tonen. Wat drijft hen vroeg Kyle zich af. Is het de sport of zelfverdediging? Hij vindt dat de kijker maar moet oordelen. In zijn foto’s zit het antwoord verborgen. “Ik laat zien zoals ze zijn,”?zegt de fotograaf. Daar moeten we het dan mee doen.
Als ik de verhalen lees van overvallen, winkeliers die worden doodgestoken, agressie op straat en in het verkeer, dan krijg ik steeds vaker de nijging om een wapen te kopen. Ik zal zeker niet de enige verontruste burger zijn. In tegenstelling tot Amerika is noodweer en zelfverdediging bij ons slechts in uitzonderlijke gevallen geoorloofd. De vrouw die een tasjesdief doodreed had zich moeten beheersen. De man die een inbreker de hersens insloeg is een moordenaar. Daders worden geknuffeld, slachtoffers die zich verdedigen worden als misdadiger bestempeld. Het tuig dat onze democratie ondermijnd mag rekenen op de warme sympathie van Cohen, Wouter Bos en hun achterban. Laten we toch vooral veel theedrinken samen. Dat lost alle problemen op.
Met de veiligheid van de gewone burger is het droevig gesteld. Zou de vrije verkoop van wapens en het (onbeperkt) recht op zelfverdediging dit probleem oplossen? De meningen zijn verdeeld. Ook in ons land is het vrij simpel aan een wapen te komen. Het tuig weet de wegen altijd te vinden. Legalisatie hebben ze niet nodig. De Amerikaanse anti-wapenbeweging grijpt alle uitwassen aan om te pleiten voor een wapenverbod. Maar hoe zou de criminaliteit er uit zien als de eerlijke Amerikaanse burger zich niet meer mag bewapenen?
In januari 2004 werd een leraar doodgeschoten op het Terra College in den Haag. Murat, de schutter kreeg veel bijval van zijn allochtone leeftijdsgenoten. “We love Murat”? schreven ze op borden en spandoeken. Wie waren die vrienden van Murat? Zijn dat de potentiële overvallers en tasjesdieven van de toekomst? En zo ja, moeten we ons door dat gajes een mes in de ribben laten steken? Maar lokt de burger die zich met een wapen mag verdedigen een extra golf van geweld uit? Ik denk dat veel overvallen anders waren afgelopen als de winkeliers goede preventiemaatregelen hadden genomen. Het legaal bezit van een wapen zou een van die maatregelen kunnen zijn.
De fotoreportage van Kyle toont ons burgers die een wapen kochten voor de sport en of hun eigen veiligheid, niet om de buurman te beroven. Wie weet hebben zij hun leven wel te danken aan hun recht op zelfverdediging en wapenbezit. In ieder geval stemmen de foto’s van Kyle Cassidy ons tot nadenken en dat was precies zijn bedoeling.
- Website van de fotograaf Kyle Cassidy
- Website van het boek “Armed America”
- The making of op YouTube
- Boek bestellen.
Criminelen die gemakkelijk aan wapens kunnen komen en eerzame burgers die zich niet kunnen verdedigen. Dat is inderdaad een scheve situatie. Maar zou het een oplossing zijn als we hier net zo gemakkelijk legaal aan een wapen konden komen als in de VS? Ik vrees de bijwerkingen, al de extra onschuldige doden die gaan vallen. Maar als het op de manier van Canada of Zwitserland zou kunnen is er geen probleem, daar zijn in verhouding evenveel vuurwapens als in de VS, maar je hoort niet over de bijbehorende problemen van kleine kinderen die door kogels omkomen en pubers die hun conflict met school al schietend “oplossen”. Nou moet ik zeggen dat de meeste Canadezen en Zwitsers op mij minder opgefokt, meer easy-going overkomen dan veel VS-burgers. Als dat het verschil maakt, staat ons nog wat te wachten zodra het wapenbezit hier vrijgegeven worden: de halve randstad is opgefokt!
Mooi dat contrast. Enerzijds heel trots zijn lieve poedeltje showen, anderzijds zijn wapenarsenaal op de leuning.
@ Ko, grappig, ik zien nu pas dat deze column in de categorie “fotografie” zit. Die foto van Jim maakte natuurlijk veel indruk op me, een non met een mitrailleur had geen groter contrast gegeven. Maar voor ik je column uit had dacht ik alleen nog maar aan de vragen die je stelt. Die vind ik nog veel doordringender dan die foto.
@Marja, ik ga wat meer aandacht aan dit soort bijzondere boeken en fotografen besteden. Daarom een aparte categorie. Maar het boek trof me niet alleen vanwege de tegenstellingen die zo mooi in beeld zijn gebracht. Ook de discussie: laten we ons afslachten of nemen we het recht in eigen hand kwam bij me boven. Jim vertelt dat hij gehandicapt is en dit een reden was om zijn eerste wapen te kopen. Lezen we niet regelmatig dat het “tuig” onze gehandicapten overvalt?
@ Ko “Lezen we niet regelmatig dat het “tuig”? onze gehandicapten overvalt?” Een gehandicapte vrouw uit Spijkenisse heeft het voor alle andere gehandicapten die werkelijk iets dergelijks meemaken verpest, zie http://www.telegraaf.nl/binnenland/30659041/Vrouw_verzint_beroving_en_wurging_hondje.html
Sindsdien heb ik moeite dergelijke verhalen te geloven, wacht ik af of ze weerlegd worden en vergeet ik ze voor ik uitsluitsel heb of het volgende dergelijke verhaal “echt” is of niet
@Marja, ook dat komt helaas voor. Ik heb een rolstoelgebonden vriendin gehad in Amsterdam. Die is gelukkig niet overvallen maar ondervond wel overlast van de Marokkaantjes.
@ Ko Dat is echt triest, ik vraag me af wat daar een oplossing voor zou zijn. Ik heb het gevoel dat een vuurwapen haar niet zou hebben geholpen, ze zouden haar in een mum van tijd met een bewapende groep omsingeld hebben. Heeft zij nog ervaring gehad met die patrouillerende Marokkaanse vaders en verminderde dat voor haar de overlast, of was dat niet in haar buurt?
Altijd gedacht dat vuurwapens gevaarlijk zijn en luchtbuksen niet, maar ik heb het mis, zie http://news.bbc.co.uk/2/hi/uk_news/england/staffordshire/6959051.stm
@Marja. dat hangt er maar vanaf op welke afstand je schiet. Ik begrijp uit het verhaal dat het niet duidelijk is hoe het kind aan het wapen is gekomen.
Er heeft iemand ooit een kogeltje in mijn knieholte geschoten. Ik moet toen een jaar of 4-5 geweest zijn. Niets van gemerkt. De wond bloedde niet en sloot blijkbaar onmiddellijk. Jaren later kreeg ik een bult die steeds groter werd. Ik heb er 25 jaar mee gelopen. Artsen dorsten niet te opereren, bang om pezen te raken. Paragnost Jelle Veeman gaf het advies om koolbladeren er op te leggen. Na enige weken barstte het gezwel open. Er kwam heel veel rommel uit en…. een heel klein kogeltje. Het gaatje zit er nog altijd, de rest is weg. De kogel was ingekapseld geweest.
@Ko Hè, nou ben ik weer zo nieuwsgierig of de koolbladeren alleen verzachtend bedoeld waren of dat ze volgens Jelle Veeman dat kogeltje sneller naar buiten konden trekken dan je lijf het naar buiten kon werken.
Was bij jou bekend wie je dat kogeltje bezorgd moet hebben?
@Marja, nee de koolbladeren trokken het gezwel open en dat kogeltje. Wie de schutter was? Nee, dat weet ik niet.