Ko van Dijk Vertelt

Ik kan mij de tijd nog heugen dat je op vakantie te snel door je zakgeld heen was. Het omrekenen van guldens in Lires, Marken, Franken of Peseta’s ging niet altijd vlekkeloos. Met een aantal glazen wijn op vergat je nog wel eens de nota van de ober kritisch te bestuderen. Het wisselgeld stopte je achteloos in je achterzak. Op je hotelkamer aangekomen kwam je dan tot ontdekking getild te zijn. Geen nood, je verzilverde een Eurocheque en je kastekort was met klinkklare munt weer aangevuld. Terug in Nederland schrok je je dan kapot van de bankafschriften. Eigen schuld, had je maar beter moeten opletten.

De invoering van de Euro zou aan deze hinderlijke vakantieperikelen voorgoed een einde maken. Inzichtelijkheid in de besteding van het vakantiebudget was voor de burger een reden om de Euro met enthousiasme te begroeten. Aan die nieuwe munt zat wel een schaduwkant: wat doe je met je zwarte geld? Gelukkig waren we op tijd gewaarschuwd. Kaartpotjes, oude sokken en privé-kluisjes werden geleegd. Massaal gingen we geld uitgeven. Bankstellen, nieuwe vloerbedekking, keuken- en badkamerverbouwingen, een extra vakantiereisje, noem maar op.

De jaren voor de invoering van de Euro ging het goed met onze economie. Maar het was schone schijn. Ooit verkondigde Wim Duisenberg dat we voorzichtigheid moesten betrachten met het oprollen van het zwarte circuit. Dat zwarte geld is een niet onbelangrijke peiler van de economie, aldus Duisenberg. Natuurlijk kreeg hij toen een lading kritiek over zich heen. Dat geruchtmakende interview vond plaats halverwege de jaren 80 toen Duisenberg geen minister van Financiën meer was maar de directeur van de Nederlandse Bank.

Of die openhartigheid van Duisenberg de reden is geweest om ons de Euro op te dringen weet ik niet. Maar de Euro was wel een handige zet om een einde aan het zwarte geld circuit te maken. Elk nadeel heb zijn voordeel, zou Cruijff zeggen.

Duisenberg was een pleitbezorger voor de Euro. Dankzij zijn inzet zitten we met dit betaalmiddel opgescheept. Duisenberg werd geroemd en mocht als dank zijn carrière afsluiten als president van de Centrale Europese Bank. Hij overleed 31 juli 2005 in zijn eigen privé zwembad. Werd hij vermoord? Wie nu in zijn portemonnee kijkt zal misschien moordnijgingen krijgen maar Wim overleed aan hartfalen. Misschien kreeg hij dat hartinfarct omdat hij zich toch nog schuldig voelde over de ellende die de Euro ons gebracht heeft. Of hij schaamde zich letterlijk dood voor de twijfelachtige eer de bedenker van de grootste wisseltruck aller tijden te zijn.

Met veel feestvreugde werd de Euromunt verwelkomd. Nederlanders werden geprezen om hun doelmatige aanpak van de omvangrijke operatie die voorafging aan de invoering. We hadden wat dat betreft een voorsprong op de andere deelnemende landen. Jammer alleen dat de Engelsen, Schotten, Denen en Zweden niet mee wilde doen. Er wonen dus ook nog verstandige mensen in Europa. Want de euforie voor de Euro was maar tijdelijk. Slimme ondernemers speelden handig in op het gezichtsbedrog en prijsden hun artikelen om door alleen het guldenteken te vervangen voor het Euro symbool. Massaal werd de Nederlandse consument geflest. De overheid deed er net zo hard aan mee.

Die flessentrekkerij duurt tot op de dag van vandaag voort. Voor de vele protesten vanuit de samenleving was de overheid aanvankelijk ongevoelig. Uitwassen werden wel toegegeven maar over het algemeen moesten we niet zeuren. Prijsstijgingen waren immers normaal. Met klem werd tegengesproken dat die prijsstijgingen iets met de Euro hadden te maken. Waar de bewindslieden niet naar keken was dat die ongehoorde prijsstijging zich al voordeed in aanloop voor de invoering van de Euro. Achteraf heeft Gerrit Zalm schoorvoetend moeten toegeven dat de Euro een slecht plan geweest is. In zijn hart had ook hij de gulden liever teruggezien. Zo’n operatie zou een enorme investering zijn en dat willen we niet nog een keer meemaken.

Een financiële compensatie voor wat de burger is aangedaan, is gerechtvaardigd. We mochten immers niet via een referendum meebeslissen. De Euro is ons opgedrongen. De schade voor ons gemiddeld besteedbaar inkomen aanzienlijk. Nu de economie zich herstelt (mede dankzij de overname golf door Buitenlandse ondernemingen) wordt het tijd om met de Staat over een schadeclaim te onderhandelen. Uitgangspunt zou dan de koers zijn waarvoor we onze guldens mochten inwisselen voor Euro’s. Want ook met die wisselkoers is wat aan de hand. Nout Wellink, de huidige directeur van de Nederlandse Bank, heeft toegegeven dat we ons hebben laten beetnemen. De gulden was 20% meer waard dan we er voor hebben ontvangen. We zijn dus niet enkel gepakt met ongehoorde prijsstijgingen en een geldverslindende wisseloperatie, maar ook nog eens met de wisselkoers.

De bedenkers van het platform “Stichting Wisselverlies.nl” hebben vrij nauwkeurig becijferd waar we als burgers recht op hebben. Ze stellen de Europese Unie en de Staat der Nederlanden verantwoordelijk voor koopkracht- en omzetverlies. Een goed initiatief waar ik van vind dat we dit met z’n allen moeten steunen. Of het ook iets zal opleveren valt nog te bezien. Van belang is echter dat de politiek nog eens doordrongen wordt van de onvrede onder het volk. Dat protest is ook van belang om te laten zien dat we geen vertrouwen hebben in de Europese Unie. En dat de weerstand tegen een Europese grondwet, nu omgedoopt tot Europees Verdrag, springlevend is.

Gepost door Ko van Dijk op juli 4th, 2007 om 02:38
Categorie: Politiek  |  Commentaar geven en pingen is niet mogelijk.