Thabo Mbeki beweerde dit in 2000 en kreeg een lading kritiek over zich heen. 5000 wetenschappers sloegen de handen ineen met de Verklaring van Durban. HIV was zonder meer de veroorzaker van AIDS, geen twijfel mogelijk. We zijn zeven jaar verder. Je hebt het nog in geen enkele krant kunnen lezen, nieuwsrubrieken besteden er geen aandacht aan en toch zijn er tal van redenen om aan te namen dat Thabo Mbeki gelijk had en bovenstaande aanhef op waarheid berust. Dat is goed nieuws voor de single. Weg met angst en vervelende condooms. Lang leven de vrije, onbeschermde seks! Wat een heerlijk, bevrijdend gevoel. We kunnen weer volop genieten. Wel jammer van die 150 miljard dollar die de afgelopen 22 jaar aan onderzoek is besteed. Maar de farmaceutische industrie floreert als nooit te voren en daar ging het toch om? Feit is dat dissidente wetenschappers niet de kans krijgen om hun stem te laten horen. We zien dat ook bij de discussie over het wel of niet bestaan van de Global Warming. De criticasters komen niet aan bod, daarvoor zijn de economische belangen van hen die schreeuwen om peperdure maatregelen te groot. Maatregelen die de natuur niet kunnen tegenhouden. Maar dat is een andere discussie.
De reden dat ik over HIV en AIDS begin is een serie hoogst interessante artikelen die ik bij toeval tegenkwam op www.zapruder.nl Eerlijk gezegd heb ik me maar zelden echt drukgemaakt over HIV en AIDS. Misschien had ik dat wel moeten doen toen ik nog midden in het singleleven stond en veel wisselende (hetero) seksrelaties had. Hoewel ik altijd netjes condooms heb gebruikt wil dat niet zeggen dat ik nooit een risico gelopen heb. Inmiddels ben ik door mijn ernstige huidkwaal psoriasis al jaren gedwongen tot een celibatair bestaan. Ik hoef me dus sowieso geen zorgen meer te maken over een seksueel overdraagbare aandoening. Of toch wel? Ja, want stel dat aandoeningen die we nu toeschrijven aan seksueel contact op een andere manier overdraagbaar zijn dan biedt seksuele onthouding geen bescherming.
AIDS was een typische homoziekte. Hetero’s hoefden zich geen zorgen te maken. Die mening veranderde na enige tijd toen bleek dat vrouwen de ziekte ook kregen. Vanzelfsprekend werden de contacten met geïnfecteerde biseksuele mannen als oorzaak genoemd. Maar waar kwam het virus van oorsprong vandaan? Toen de ziekte in ontwikkelingslanden razendsnel om zich heen greep ontstonden bizarre theorieën. Het zou iets te maken kunnen hebben met de apen of het eten van apenvlees. Boze tongen beweerden dat het een gekweekt virus in een geheim laboratorium was. Andere onderzoekers zagen een verband met de pest. Welke verklaring je ook geeft, de meeste doden vielen in eerste instantie in het homocircuit. Homo’s hebben doorgaans meer kortstondige seksuele contacten dan hetero’s. Ongeremde overgave aan seks, dat moest de boosdoener zijn. Door de manier waarop homo’s vrijen is bloed op bloedcontact mogelijk en daar zit het grootste gevaar in om besmet te raken. Dat zelfde gold natuurlijk ook voor bloedtransfusies en voor de zorgverleners, artsen en tandartsen, die beroepshalve met bloed van andere mensen in aanraking komen.
Een ding was zeker: wie eenmaal het virus in zijn lijf had wist dat zijn dagen waren geteld Ook was zeker dat de partner van een AIDS patiënt automatisch eenzelfde noodlot te wachten stond. Groot was dan ook de verwondering toen begin jaren 90 de levensgezel van een overleden AIDS patiënt, die verklaarde vele jaren onveilige seks te hebben gehad, zo gezond als een vis bleek te zijn. Artsen stonden voor een raadsel. Er werd een nieuw onderzoek opgezet. Deze man was niet de enige. Een aantal prostituees, waarvan men zeker wist dat ze met HIV geïnfecteerde onveilige seks hadden bedreven, waren niet besmet. Een logische verklaring zou kunnen zijn dat het virus alleen kan overleven in een lichaam dat onvoldoende afweerstoffen aanmaakt. In ontwikkelingslanden is de voeding slecht, de conditie van het lichaam matig. Een relatief onschuldig virus kan daardoor zijn vernietigend werk doen. Wie zijn lichaam ondermijnt door drugs, drank, pillen en nachten feesten moet niet gek opkijken als hij vroeg of laat de rekening van zijn onbezonnen levensstijl gepresenteerd krijgt. De homoscene van de jaren 80 dacht alleen aan seks, drugs en feesten. Dé ideale omstandigheid voor het oplopen van ernstige kwalen. Die scène bestaat vrijwel niet meer. Maar AIDS en HIV bestaan nog wel. Althans, de wetenschap wil ons dat doen geloven.
Inmiddels zijn er tal van medicijnen op de markt die de HIV patiënt in leven houden. Ook zijn er honderdduizenden mannen en vrouwen die het predikaat AIDS opgeplakt hebben gekregen maar lichamelijk geen hinder ondervinden. Onderhand slikken ze als preventie dure en niet bepaald onschuldige medicijnen. Hoewel ze dus klachten vrij zijn heeft de diagnose HIV een enorme impact op hun sociaal bestaan. Relaties lopen stuk, verzekeringen kunnen je weigeren en ga zo maar door. Jongeren zullen zich regelmatig afvragen hoe hun toekomst er uit ziet. Het zwaard van Damocles hangt immers altijd boven je hoofd.
Maar hoe zeker kunnen we varen op de wetenschap en de diagnose HIV? Zijn al die bloedtesten betrouwbaar? Bestaat het virus eigenlijk wel en zijn er geen andere oorzaken waardoor ons immuunsysteem uitgeschakeld wordt? Wie de moeite doet om zich door de enorme hoeveelheid aangedragen bewijslast dat HIV niet bestaat te worstelen op www.zaprunder.nl valt van de ene in de ander verbazing. Laat ik volstaan met het citeren van hun conclusie:
Van HIV wordt gezegd dat het besmettelijk en seksueel overdraagbaar is en er wordt vaak bericht over mensen die dan zogenaamd besmet zouden zijn geraakt. Door bloedtransfusie, door seks, door een vieze naald. Nog los van het feit of dit waar is of niet (ontvangende anale seks en bloedtransfusies staan bekend om het produceren van valse negatieven in HIV-tests), is het heel erg belangrijk te realiseren dat de “˜ officiële’ documenten een positieve reactie op een HIV-test beschouwen als HIV-besmetting en seropositieve mensen meteen al AIDS-patienten worden genoemd. Onder besmet raken wordt dan automatisch verstaan het besmet raken met HIV (ofwel AIDS). Dit is incorrect, zelfs volgens de officiële theorieën kan onder besmetting alleen maar worden verstaan de veroorzaking van de seropositieve reactie op een HIV-test bij een ander. En dat is geen AIDS noch een bewijs voor HIV-besmetting. Of er daadwerkelijk iets wordt doorgegeven en of datgene dat met tests wordt gedetecteerd ook echt verantwoordelijk is voor AIDS, is nog nooit bewezen. Iemand die seropositief test is niet ziek en hoeft dat ook nooit te worden, tenminste niet door een zogenaamde HIV-besmetting. In onze werkgroep komen Aidspatiënten voor die al jaren kerngezond zijn. Er zijn onderzoeken gedaan naar samenlevende en sekshebbende paren waarvan één partner seropositief is en er trad nooit besmetting op. Vergelijkbare testresultaten zijn er voor (para-)medici die zich prikken aan naalden, er zijn slechts 2 of 3 gevallen van veronderstelde seroconversie bekend op miljoenen prikincidenten elk jaar en die paar gevallen zijn erg onduidelijk gedocumenteerd en dus twijfelachtig.
Algemene wetenschappelijke onderbouwing van dit artikel:
Zapruder onderscheidt zich van andere opiniesites, waarbij complotdenken tot een soort cult verheven is, door in mijn ogen goed gedocumenteerde en onderbouwde argumentatie. Ik ben geen medicus en geen onderzoeksjournalist, daarom kan ik niet beoordelen of al het aangedragen materiaal ook werkelijk steekhoudend is en elke toets der kritiek kan doorstaan. Maar ik vind het onderwerp dermate van belang dat het de moeite waard is om van de standpunten kennis te nemen.
