Ze zult toch maar elke dag twee uur in de file staan om van je huis naar je werkplek te komen en omgekeerd. Nog afgezien van de belasting voor ons milieu is het ook nog eens knap ongezond. Jaarlijks overlijden 21.000 mensen door de luchtvervuiling. Dat aantal is vele malen hoger dan overlijden aan de gevolgen van (mee)roken. (schatting 800)
Fileleed is een probleem dat hoog op de agenda staat van politici. Er worden tal van oplossingen aangedragen zoals het plan van tolpoortjes rond de grote steden. Sommige ministers krijgen het voor elkaar om dit soort onzinnige ideeën te mogen uitvoeren. Denk hierbij aan de kostbare en mislukte carpoolstrook bij Muiden. Stimulering van het openbaar vervoer had tot gevolg dat de NS de reizigersstroom niet meer aankon. Vertragingen, overvolle treinen en nog meer stress was het resultaat van de inspanningen.
Een nieuw middel om het fileleed te bestrijden is het rekeningrijden. Althans, in theorie. Hoewel ik een voorstander ben van betalen per kilometer in plaats van betalen voor het bezit van de auto, is rekeningrijden geen garantie dat we daarmee de doorstroming van het verkeer rond de spitstijden verbeteren. Daarnaast zijn er tal van technische problemen bij de invoering te verwachten. Camiel Eurlings, onze kersverse minister van verkeer en waterstaat ziet dat gelukkig ook in.
Regeren is vooruitzien. Natuurlijk had ons wegennet op tijd aan de te verwachte groei van de bevolking en economie uitgebreid en verbreed moeten worden. De automobilist betaalde niets voor niets wegenbelasting. Dat geld werd echter niet aan onderhoud en uitbreiding van het wegennet besteed. De Staat verdiende een vermogen aan de autobezitter en gaf daar niets voor terug. Vadertje Staat kon niet volhouden dat de automobilist belast werd voor het gebruik van het wegennet. Daarom heet de wegenbelasting tegenwoordig houderschapsbelasting en dekt daarmee de lading.
Wie dagelijks voor zijn werk langs de weg zit kan niet anders concluderen dat in doemdenken en plannen maken onze politici altijd beter zijn geweest dan in daadwerkelijke oplossingen. En toch liggen die oplossingen voor de hand. Het mooie is dat een effectieve bestrijding van het fileprobleem vrijwel geen investering kost. Met logisch nadenken en een mentaliteitsomslag kunnen we met z’n allen niet alleen geld verdienen maar ook ons privéleven verbeteren. Minder stress, meer vrijetijd, kostenbesparingen en een gezonder milieu. Is dat niet wat we allemaal graag willen? Ineens ligt er een rapport waarin de aanbevelingen die ik al jaren roep.
Het toverwoord is een 24-uurs economie! In het buitenland is dit heel normaal maar daar domineren de Christelijke fatsoensrakkers niet de politiek. Werken op zondag is bij ons een doodzonde. De winkelsluitingwet biedt ruimte voor 12 koopzondagen met uitzondering van de steden en dorpen die een toeristische attractie zijn. Meten met twee maten dus. Typisch de Christelijke signatuur. Regelmatig gaan er stemmen op om de winkelsluitingswet weer aan te scherpen en koopzondagen te verbieden. Hoe achterlijk kun je als land zijn. Maar we bestrijden de fileproblematiek niet met verruiming van de winkeltijden. Dat is slechts één aspect. Variabele werktijden bieden veel meer soelaas. Niet alleen de winkels zouden veel langer open moeten blijven ook de bedrijven moeten af van de 9-5 mentaliteit.
Variabele werktijden bieden tal van voordelen zowel voor werkgever als werknemer. Om te beginnen presteren typische dagmensen beter als ze vroeg kunnen beginnen. Nachtmensen komen pas op gang in de loop van de dag. 15% van de totale wereldbevolking behoort tot die categorie. Veel ongelukken in de ochtendspits komen door onoplettendheid en worden toegeschreven aan de fitheid van de autobestuurders. Je vergroot dus de verkeersveiligheid door nachtmensen werktijden te bieden die aansluiten bij hun slaappatroon. De productiviteit en het ziekteverzuim zijn dus beiden gebaat bij variabele werktijden.
We moeten ook af van het idee dat een werkdag per definitie maximaal 9 uur mag zijn. Er zijn tal van werkzaamheden die aandacht en concentratie vereisen. De mens is geen machine, de ene dag lukt het gewoon beter om te presteren dan de ander dag. Wie plezier heeft in zijn werk kan makkelijk 12 uur volmaken. Zelfstandigen doen niet anders. Lukt het even niet, ga dan gewoon naar huis, dat is beter dan je tijd volmaken of je ziek melden omdat de baas dat van je verwacht. De verloren tijd haal je dan de volgende dag weer in zonder verlies aan inkomsten. Door meer uren te maken kun je ook vakantiedagen opsparen want de theoretische werkweek van 38 uur moet wel blijven bestaan.
Aan variabele werktijden kleefden voorheen ook een aantal nadelen voor de werkgever. Bedrijven moeten langer openblijven. Dat kost stroom en tal van andere voorzieningen. Maar gelukkig is de techniek ons te hulp gekomen met snelle Internetverbindingen en mooie computers. Thuiswerken kwam daarmee binnen handbereik. Jammergenoeg zijn er nog weinig mensen doordrongen van de vele voordelen en kostenbesparingen.
Onderzoek heeft aangetoond dat thuiswerkers productiever en gelukkiger zijn. Dat is logsich. Het praatje bij de kopieer- of koffiemachine, de rookpauze en privégesprekjes met collega’s komen de productiviteit niet ten goede. Dat valt weg als men thuis achter zijn computer zit. Bijkomend pluspunt is dat er onderhand even een wasje in de machine kan worden gestopt en tussentijds snel een noodzakelijk boodschapje kan worden gedaan. En wat te denken van de opvang van de kinderen tussen de middag? Dat kun je dan zelf doen en kost de werkgever geen cent.
Met thuiswerken ontlast je ook de kantoorcapaciteit. Gebouwen kunnen kleiner en daardoor efficiënter worden ingericht. Aan parkeerplaatsen voor relaties en personeel is geen gebrek meer. Er kan op bedrijfs- en reiskosten aanzienlijk worden bespaard. Dat komt de economie ten goede. Geen reistijden betekent langer te kunnen uitslapen en daardoor uitgerust aan het werk. Op je gemak kunnen ontbijten is goed voor je gezondheid. De druk om op tijd op je werk te verschijnen valt weg. En die klus afmaken in de avonduren omdat je overdag met je kind naar de dokter moet zal niemand je kwalijknemen.
Zoals gebruikelijk zijn er ook nadelen verbonden aan het thuiswerken. Een vaak genoemde klacht is het gebrek aan sociale contacten en de feeling met het bedrijf waar men voor werkt. Een volledige werkwerk achter de eigen keukentafel is daarom niet wenselijk. Maar hoeft ook niet. Indien ongeveer 20% van de totale werkzame bevolking 2 dagen thuis zou kunnen werken is ons fileprobleem voorgoed opgelost.
Ik heb in een nutshell proberen aan te geven hoe dicht de oplossing van ons fileleed nabij ligt. Gelijktijdig noem ik de vele voordelen verbonden aan een 24-uurs economie in combinatie met thuiswerken. Waarom ziet onze overheid dit dan niet in? Kabinetten komen en gaan, ambtenaren blijven zitten tot hun pensioen. En die ambtenaren houden niet van veranderingen. Je treedt niet voor niets in overheidsdienst. Gemeenteambtenaren spannen daarbij de kroon. Stel je voor dat een ambtenaar zijn loket langer zou moeten openhouden of op vrijdagmiddag inzetbaar moet zijn. Laat staan overwerken. Uitzonderingen daargelaten, een ambtenaar hoeft niet te presteren, die krijgt zijn geld evengoed wel. We hebben nog een lage weg te gaan.
Zie ook: kennislink.
Zie ook: thuiswerken goed tegen stress
Leuk verhaal.
Heb het fileleed zelf mogen ervaren.
Ging ik ‘s morgens naar mijn werk was het hartstikke druk.
Keek ik naar de weg in tegenovergestelde richting, ook hartstikke druk.
Ik ging dus werken waar hun vandaan kwamen en zij gingen werken waar ik vandaan kwam.
Er zal geen andere mogelijkheid zijn geweest maar efficiënt vond ik het niet.
Of een 24 uurs economie dé oplossing zal zijn kan ik niet zeggen.
In het in het buitenland kan het heel normaal zijn maar ook daar staan de wegen vol.
Om een goede afweging te kunnen maken zou je de voor en nadelen tegenover elkaar moeten zetten.
De voordelen heb je genoemd.
Kun je ook wat nadelen benoemen van een 24 uurs economie?
@Bert, ik zie alleen maar voordelen aan een 24-uurs economie. We kennen natuurlijk een aantal branches waar de 24-uurs economie al vele jaren normaal is. Denk aan overheidsdiensten de gezondheidszorg, de tankstations, fabrieken, hotels, horeca, sleepdiensten, beveiliging, scheep- en luchtvaart, omroep, journalisten, enz. We staan er msschien niet zo bij stil dat er duizenden nachtwerkers zijn. Er zijn ook sectoren ongeschikt. Lagere scholen bijvoordbeeld. Een 24-uurs economie moet je daarom niet letterlijk nemen. Waar het om gaat is een verruiming van werk- en openingstijden.
Als we naar winkels kijken dan vraag ik me af waarom een lingeriezaak om 9 uur haar deuren moet openen. Er komt geen hond. Maar bij de bakker staan ze om 8 uur in de rij. Openingstijden moet je aanpassen aan de behoefte van de consument. Mooi voorbeeld is AH. De avondopenstelling is een groot succes geworden. Bouwmarkten volgden. Kledingwinkels die op zondag open zijn doen goede zaken.
In de autobranche zijn de werkplaatsen tegenwoordig ook op zaterdag open. We moeten dus af van strikt geregelde werktijden. Meer spreiding en beter afstemmen op de behoefte.
Tot slot moet het wonen en de werkplek, zoals je terecht opmerkt, beter op elkaar aansluiten. Bedrijven die zich vestigen moeten van te voren nagaan of er ook voldoende woonruimte voor hun werknemers beschikbaar is. Tot nu keken de bedrijven in hoofdzaak naar mooie en goedkope locaties. De lokale overheid kan hier een sturende functie vervullen.