Ko van Dijk Vertelt

Wat is er nog over van de playboy, de hartenbreker, de romanticus en Casanova Ko van Dijk? De vele verhalen op dit weblog getuigen immers van een ander verleden. Gisteren werd me pijnlijk duidelijk dat ik het flirten niet alleen verleerd ben maar dat het voor een oude man ook ongepast is om dat te doen.

Zoals gebruikelijk, op zaterdagmiddag, schuifel ik met mijn boodschappenkar door de Super van Albert Heijn. Ik let daarbij in hoofdzaak op mijn boodschappenlijstje. Ik kijk nauwelijks naar de andere bezoekers tenzij ze hinderlijk voor mijn voeten lopen. De jonge vrouw die mijn belangstelling trok liep voortdurend in de weg. Blijkbaar was ze nieuw en moest de routing nog verkennen. Daarom viel ze me op. Nu raak ik zelden opgewonden van een mooie vrouw maar deze was meer dan de moeite van het aanschouwen waard. Ze was donker, halfbloed, slank en haar superstrakke, modieuze spijkerbroek accentueerde de contouren van haar Goddelijk onderlijf. Daarbij bewoog ze uiterst elegant.

We stonden om te beginnen naast elkaar bij de groentenafdeling. Vervolgens ontmoette ik haar bij de schappen met vleeswaren. Bij het verse brood graaide ze voor mijn neus het laatste halfje Brabants Breugel weg. Als iemand tot drie keer toe zo duidelijk je blikveld kruist ga je de persoon volgen. Ik gluurde in haar boodschappenmandje. De inhoud was typerend voor een single: vers fruit, ontbijtdrankjes, broodjes en diepvriespizza’s. Wat nog ontbrak was de chocolade. En jawel”¦ daar stond de tropische schoonheid al te graaien in het vak met chocoladerepen. Cacao bevat een vriendelijk stofje genaamd Tryptofaan. Dit is een aminozuur dat verantwoordelijk is voor de aanmaak in onze hersenen van serotonine. Te veel of te weinig serotonine beïnvloed onze stemmingen. Seksueel actieve mensen hebben voldoende serotonine. Bij het ontbreken van seks zouden voornamelijk vrouwen dit gemis compenseren met chocolade. Of dit werkelijk waar is weet ik niet maar ik kan je vertellen dat je een vrouw vrijwel altijd kan plezieren met bonbons. En dat zegt toch wel iets.

Onderhand had ik besloten om de gok te wagen. Ik zou haar aanspreken als we opnieuw in elkaars nabijheid zouden staan. Die kans zou zich ongetwijfeld voordoen want ze bleef zoeken. Toen ze alweer (bijna) over mijn boodschappenkar struikelde zei ik poeslief en met mijn beste smile: “Mevrouw, u valt me op. Uw uiterlijk verraadt verre voorvaderen, waarschijnlijk van Indiaanse afkomst. Ik gok Zuid Amerika, Peru. Heb ik dat goed? Ze keek me een beetje verstoord aan. “Nee, ik ben geboren in Indonesië”, was haar antwoord. “Ach, dat is ook een mix van culturen, u moet mijn opmerking ook opvatten als compliment,” haastte ik mij om de situatie te redden. Overigens was mijn repliek oprecht gemeend. Een geanimeerd gesprek bleef uit. Ze draaide zich om en vervolgde haar weg door het doolhof van schappen.

Bij de kassa aangekomen schaarde zijn zich in de rij naast mij. Vrijwel gelijktijdig rekenden we af en begaven we ons naar de uitgang. Ze keurde me geen blik waardig. Mijn auto stond toevallig voor de deur. Ik laadde mijn boodschappen in, zette het winkelwagentje terug en reed weg. Bij het verlaten van de parkeerplaats zag ik haar lopen. Ze keek recht mijn auto in. Als blikken konden doden dan was ik pardoes van de weg geraakt, ja dan had ik haar zelfs van haar mooie benen gereden. Gelukkig gebeurde dan niet. Onwillekeurig moest ik denken aan de The Beauty and the Beast. Ze moest eens weten dat ik haar prins zou kunnen zijn. Maar wie gelooft er nu nog in sprookjes ?

Gepost door Ko van Dijk op januari 7th, 2007 om 01:34
Categorie: Singleleven, Verhalen  |  Commentaar geven en pingen is niet mogelijk.