Door een schietpartij bij een discotheek aan de Maashaven in Rotterdam zijn zaterdagochtend vroeg een dode en een zwaargewonde gevallen. De slachtoffers waren waarschijnlijk de beveiligingsmedewerkers van de uitgaansgelegenheid. Van de daders ontbreekt elk spoor. De directie van de discotheek besluit in overleg met de burgemeester om de disco de komende weken gesloten te houden. Blijkbaar kan men niet meer voor de veiligheid van de gasten instaan. Het groots opgezette nieuwjaarsfeest gaat niet door. In wat voor een tijd leven we?
Het was midden jaren zeventig dat ik als grapje achter de draaitafels dook. Ik had dit nog nooit gedaan. Maar ik kon een beetje kletsen en ik bezat als platenplugger verstand van muziek. De vaste DJ was plotseling ziek geworden. De baas van de disco keek me ongelovig aan toen ik zei dat ik de avond zou redden. Dat was natuurlijk grootspraak. Maar wat zou mij kunnen gebeuren? Ik zocht een stapeltje platen uit, bedacht wat zinnetjes en gooide de microfoon open. Met het zweet in mijn handen kondigde ik mezelf aan. Ik vertelde dat ik de stand-in voor deze avond was en dat we een feestje gingen bouwen. Verzoeknummers waren niet mogelijk want ik zou ze toch niet kunnen vinden. En ze moesten niet gek opkijken als er zo nu en dan wat mis zou gaan.
Laten we het er op houden dat ik gezegend werd met beginnersgeluk. De avond verliep boven verwachting. Ik draaide alles door elkaar. Van pop tot het schaap met de vijf poten. Ik besloot de avond met een serie oude en nooit meer gedraaide rock and roll platen van toppers als Bill Haley en Chuck Berry. De zaal stond helemaal op zijn kop. Dit hadden ze lang niet meegemaakt. Het was inderdaad een feestje geworden. De baas was heel tevreden. De drankomzet was enorm geweest. Ik kreeg als dank 450,- harde guldens, wat voor die tijd gelijk stond aan een weeksalaris. Dit voorval speelde zich ergens af in de herfst. Enkele weken later werd ik gebeld door de discotheekuitbater. Of ik misschien bereid was om zijn vaste DJ nog een keer te vervangen maar dan tijdens de jaarwisseling. Hij was van plan een groot feest te geven en ik paste daar als feestmaker prima bij. Ik was zeer vereerd en stemde toe. Een paar dagen van te voren zocht ik de goede platen uit en draaide in een lege zaal een soort generale repetitie. Ik was er helemaal klaar voor.
Alle gasten waren in avondkleding. De bezoekers betaalden een vast bedrag, daarvoor kon men zoveel champagne of drankjes bestellen als men wilde. Ik begon de ochtend met sfeervolle achtergrondmuziek: Burt Bacharach, George Benson, Frank Sinatra en anderen. Zo kon men elkaar in een rustige omgeving een gelukkig Nieuwjaar wensen. Toen iedereen zo’n beetje uitgeproost was ging ik van start met James Brown. Direct was de dansvloer vol en dat bleef zo tot de politie ons kwam vertellen dat ook zij wilde gaan slapen en dat het nu wel mooi geweest was met ons nieuwjaarsfeest. Doorweekt van het danszweet verlieten de gasten de zaal. Ik was gebroken maar wat een gezelligheid. Iedereen was het er over eens dat we dit tot een jaarlijks terugkerend festijn moesten bombarderen. En zo geschiedde.
De discotheek eigenaar bood me een vast contract aan. Ik kon dat combineren met mijn werk bij de omroep en nam zijn aanbod aan. Meer dan vijf jaar ben ik DJ geweest. Toen vond ik het nachtleven genoeg. Ik kon theatermaker worden en sloot mijn carrière als diskjockey af. Daar kwam nog bij dat het publiek agressiever was geworden. We hadden inmiddels twee portiers en een hond voor de beveiliging. Ik vond dat een treurige ontwikkeling. Jaren ben ik daarna niet meer in discotheken geweest.
Halverwege de jaren 80 kom ik mijn oude baas tegen in een kroeg. We zitten gezellig herinneringen op te halen. Op eens zegt hij: “Ko, die feestjes die jij maakte van de jaarwisseling, dat heeft nooit meer iemand kunnen evenaren. Zou jij dat nog kunnen?” Ik dacht diep na en zei: “Geen idee, maar ik wil het als grapje nog wel een keer proberen. Kijk me niet kwaad aan als ik misluk.” En zo kwam het dat ik de jaarwisseling van 1986 weer achter de knoppen zat. Tot mijn eigen verbazing lukte het me de zaal uit haar dak te laten gaan. En dat alleen op oude muziek uit mijn tijd. Het gevolg was dat ik voortaan ieder jaar met de jaarwisseling de gast-dj van deze club was. De kaarten waren maanden van te voren uitverkocht. In 1998 moest de club haar deuren voorgoed sluiten. Ze voldeden niet meer aan de bouwkundige eisen. En daarmee kwam ook voor een mij een einde aan een lange reeks van geweldige nieuwjaarsfeestjes. Met de eeuwwisseling heb ik getracht een megaspektakel op poten te zetten maar toen Marco Borsato slechts 500 kaarten voor zijn feestje in de Arena had verkocht besloot ik de voorbereidingen te staken. Het zou ons niet lukken.
Nieuwjaarsochtend 2001 was ik uitgenodigd voor een feest. Op het moment dat ik de deur uit wil stappen hoor ik van de brand in Volendam. Geschrokken zet ik de tv aan. Dit geloof je niet. Ik zie ineens mezelf weer zitten tussen honderden feestende Nieuwjaarsgangers. Dat had ook ons kunnen gebeuren (mijn disco werd afgekeurd wegens o.a. een brandgevaarlijk plafond) De lust vergaat me, om na het zien van de beelden en het horen van getuigen, de straat op te gaan. Ik leef tot op de dag van vandaag intens mee met de slachtoffers; het had immers mijn publiek kunnen zijn. Natuurlijk gaat het leven door. De afgelopen jaren ben ik thuisgebleven. Doorgaans alleen. Ik zet de kwelbuis aan, schenk een glas champagne in, prop een paar oliebollen in mijn mond en wacht de knallen af. Ik kan me een feestelijker afsluiting van het oude jaar indenken. Maar als ik dan lees van de schietpartij, waar ik deze column mee begon, dan ben ik blij dat mijn discofeestjes voorgoed verleden tijd zijn.
Ergens kan ik begrijpen dat u zo terug kijkt op de spectaculaire feestje .Aan de andere kant ook weer jammer een dj zoals u bent geweest die het publiek zo op weet te zwepen voor gezelligheid zorgt en een publiek uit zijn dak laat gaan ,het draaien in clubs vaarwel heeft gezegt .Toch gaat veiligheid voor alles en dat is geen garantie meer tegenwoordig in het uitgaansleven .De brand in Volendam heb ik ook nog in mijn geheugen staan vreselijk al deze jonge mensen ..en heel volendam in diepe rauw ,de rest van nederland vol ongeloof en shock .Dan is het maar goed dat u dit bespaard is gebleven rest natuurlijk wel de emotie en de gedachtes u had er maar zo kunnen staan, tussen het publiek te draaien .Nee dan begrijp ik uw gedachtes en uw emoties wel .Hopenlijk wordt het dit jaar anders voor u en kunt u het jaar anders afsluiten .
@Tanja, ik draai nog weinig muziek. Ik heb kasten vol maar kijk er niet naar om. Maar wie weet krijg ik ooit nog een gekke bui. En de decembermaand mag voor mij worden overgeslagen.